غزل شمارهٔ ۶۶۳۴

برداشت: تویی که زیبایی‌ات باعث شده پیام‌هایی از محبت به گلزارها برسد و به زلف‌هایت عطری در سرزمین تاتار پخش شود.

برداشت: از دستی که زیبایی تو را در باغ گل‌ها پخش کرده، دامنی که پر از گل است به علف‌های هرز و خارها رسیده است.

برداشت: جهان از زیبایی گل حیرت‌زده و مست است، و این می‌نوشم که به لب یار رسیده است.

برداشت: کسی نمی‌تواند مانند یعقوب، که در یک لحظه و بدون هیچ مانعی، ببیند که چه تعداد کاروان از مصر به یکباره آمده‌اند.

برداشت: شاخ گل به دلیل زیبایی و جذابیتی که دارد، نشان می‌دهد که از جایی سرشار از می و شادی آمده است.

برداشت: اجحاف است که کسی برای خوشی‌های زودگذر امروز جان خویش را خرج کند، در حالی که زیبایی و ارزش واقعی مانند گل در اوج خود قرار دارد.

برداشت: دستت را به دامن نسیم صبح بزن و خودت را به جریان زندگی بسپار، زیرا از عالم غیب پیامی به تو رسیده است.

برداشت: خانه‌اش از زیبایی و آرزوها ساخته شده است، چشمی که به آینه‌ صورتش نگاهی انداخته.

برداشت: دیگر چه تصوری می‌تواند باشد که در دل بخواهد یاد کسی را زنده کند، وقتی که او به آن زیبایی و جذابیت دست یافته باشد؟

برداشت: چرا از کوچه زلف تو امیدی داشته باشم؟ چون خورشید در آنجا به دیوار رسیده و راهی برای خروج نیست.

برداشت: دردی که در قلب من نشسته، برایش تسکینی چون کافور پیدا شده است، و این تسکین ناشی از هیجان و شوق روز قیامت است.

برداشت: از شرم بیرون بیا، که من آماده‌ام جانم را تقدیم کنم در این حالتی که به لب‌هایم رسیده‌ای.

برداشت: صائب با نفسی گرم و جان‌سوز، به جهان شوق و حرارت می‌بخشد؛ همچنان که هر نی‌ای که به آن دانه‌های شیرین و خوشبو رسیده، خوشحالی و زندگی را به ارمغان می‌آورد.