غزل شمارهٔ ۶۶۳۳

برداشت: موی زیبا و نرم او به گونه‌ای است که بر کناره‌های صورتش افتاده و همچون شامگاه که به صبح می‌پیوندد، دلنشین و جذاب است.

برداشت: پروانه‌ای که سوخته است، نمایشگر نوری است که از شمع می‌آید و بر آن، گل زیبایی قرار گرفته است.

برداشت: اگر چشمی از اشک خالی باشد، نمی‌تواند به درستی به زیبایی‌ها و شگفتی‌های طبیعت، مانند سپیده‌دمی که بر گوش کوه نشسته، توجه کند.

برداشت: هر لحظه به خاطر خمیازه‌ای که می‌کشم، گریبانم پاره می‌شود. تا وقتی که از آن لب، بوسه‌ای جدا کرده و از آن نوشیدنی لذت ببرم.

برداشت: برگرد و دوباره به من برسان که بی حضور تو، کارم از خستگی و بی‌حوصلگی فلج شده است.

برداشت: من از زیبایی لب یار دست نمی‌کشم، چرا که این شراب تا آخرین قطره در ساغر، همه چیز را به جنبش و شور آورده است.

برداشت: سر بر تن من نیست به خاطر افکار آشفته‌ام، از زمانی که آن سبوی می که پر از شراب بود، از دوشم افتاد.

برداشت: عشق است که باعث حرکت و فعالیت آسمان‌ها و کهکشان‌ها می‌شود، و اگر عشق نباشد، آسمان‌‌ها از فعالیت و جنب و جوش خالی خواهند بود.

برداشت: این جمله به نوعی اشاره به تأثیرات عمیق حقیقت دارد. به تصویر کشیدن شخصی که تحت تأثیر واقعیت بزرگ‌تری قرار گرفته و به حالت مستی و غفلت افتاده است، نشان می‌دهد که چگونه شناخت عمیق و تجربیات در زندگی می‌تواند فرد را به حالت حیرت و شگفتی بکشاند. گویا در میان عظمت حقیقت، انسان به نوعی بی‌خبر از خود و دنیایش می‌شود و تمام وجودش را در معرض تأثیرات آن قرار می‌دهد.

برداشت: در سکوت و آرامش، قدرت و توانایی بیشتری می‌توان به دست آورد؛ مانند باده‌ای که از جوش و خروش می‌افتد و آرام می‌شود.

برداشت: چه چیز بگویم بر لبانم که نشان از سکوت دارد؟ زیرا راز من بر دل دوستانم آشکار شده است.