غزل شمارهٔ ۶۶۳۱

برداشت: تا زمانی که تو به گلزار (باغ) بروی، سرو (درخت) به خاطر احترام به تو، گل می‌کند و از شاخه‌اش پایین می‌آید.

برداشت: ماه به شکل حلقه‌ای از ابروی تو در گوشه‌ای آویزان شده و سرش را بر روی خط سیاه موی تو گذاشته است.

برداشت: چشمان تو به قدری زیباست که نگاهش را جذب کرده و ابروهای تو نیز مانند آهو در سایه خودشان جلوتر رفته‌اند.

برداشت: دل انسان به خاطر تنهایی و دوری از دیگران، همانند جواهر ارزشمند، تیره و غمگین می‌شود، حتی اگر به ظاهر آبی زیبا و شفاف باشد.

برداشت: بهتر است که کسی که دلش با درویشان دوستانه است، به دور دل او بچرخد، زیرا کسی که نمی‌تواند پیاده به سفر حج برود، بهتر است این محبت را درک کند.

برداشت: اگر کسی طبق اراده و خواسته خودش بمیرد، در زندگی‌اش بارها و بارها طعم شیرینی را خواهد چشید.

برداشت: به دیگران کمک کن و در این کار کوتاهی نکن، زیرا این عمل به تو قدرت و توفیق می‌بخشد و دل و دستت را باز می‌کند.

برداشت: اگر کسی از نوشیدن خون ظالم سیر شود، به اندازه‌ای که بتواند خود را کنترل کند، می‌تواند به می‌گساری بپردازد.

برداشت: هیچ گاه توبه من به نتیجه نرسید، چون نفس من به اندازه‌ای آموزش نخواهد یافت که مثل سگ به دستور فرمانبردار باشد.