غزل شمارهٔ ۶۶۳۰

برداشت: ای ساقی، از این شراب به من بنوشانی و یک قطره از آن دریای رازهایم را به من بده.

برداشت: هر لحظه نمی‌توان از تلخی زندگی فرار کرد، خواه به شیوه‌ای صاف و آرام یا با درد و رنج. پس بیا یک مرتبه به من محبت کن و من را از این تلخی‌ها رها کن.

برداشت: مستی، راهی به درک رازها و اسرار عمیق است، و من از همه بیشتر خواهان جام پر از شراب خودم هستم.

برداشت: من نمی‌توانم رازی را که دارم حفظ کنم، چرا که تو آن را در معرض دید همه قرار می‌دهی.

برداشت: حال من روزبه‌روز بدتر می‌شود و هیچ چیز نمی‌تواند تسکینی برای درد دلم باشد.

برداشت: به نظر دیگران اهمیتی نمی‌دهم، فقط یک لحظه نظر محبوبم را بپذیر.

برداشت: من نه به دنبال حلقه‌ای از جمشید هستم و نه به دنبال سلطنت سلیمان، بلکه فقط خواهان آن هستم که دستی به دل غمگین و آزرده من بزنند.

برداشت: آیینه من دیگر تاب و توان جلوه‌گری ندارد، به خاطر خدا لطف کن و مرا از این زنگارها رها کن.

برداشت: مجموعه‌ای از بهشت به خردمندان کامل اختصاص دارد، پس ای دوست، شیوه دیوانگی من را از عشق به تو بپذیر.

برداشت: زندگی من گاهی اوقات تلخ است، اما با وجود این تلخی، حس می‌کنم که یک بوسه از آن لب‌های شیرین می‌تواند دلم را شاد کند.

برداشت: یا این کار جنون‌زای من را آسان‌تر کن، یا من را با دل و جانی مناسب برای انجام این کار مدد فرما.

برداشت: این شعر به نوعی اشاره دارد به شوق و اشتیاق عمیق آدمی در عشق. مجازاً می‌توان گفت که گویی شخص در جستجوی لذتی است که می‌تواند او را از سرما و بی‌احساس بودن نجات دهد. او می‌خواهد احساسات را با عشق و زیبایی پر کند و به نوعی از زندگی پرشور و شوقی برخوردار شود. در این میان، جام لبالب، نماد فزونی و سرشار بودن از احساسات مثبت است که دعوت به پذیرش و تجربه کامل عشق می‌کند.