غزل شمارهٔ ۶۶۲۸

برداشت: با وجود اینکه جایی برای دیدن حقیقت وجود دارد، اما نگاه کردن به درون من مانند نگاهی به یک آینه کدر و تار است.

برداشت: مردی در خواب‌های پریشان به سر می‌برد. او در تلاش است تا زیبایی معشوقش را در آینه نگاه کند، گویی که به دنبال یافتن حقیقت دل خود است.

برداشت: از عرقی که بر روی صورت زیبای یار نشسته، صدف مانند دندان‌هایش را باز کرده و آینه‌ای از زیبایی را منعکس می‌کند.

برداشت: زمانی که آب زیر سبزه پنهان می‌شود، از شرم تو در عمق زنگار آینه، نیز پنهان می‌گردد.

برداشت: در اینجا به تصویر کشیده شده که در زمانی خاص، تصویر ساده و بی‌آلایش دل، مانند آینه‌ای پر از شگفتی و حیرت شده است. این بیانگر حالتی است که در آن دل انسان از بی‌یاوری و صداقت خود، به دنیای جدیدی از زیبایی و شگفتی وارد شده است.

برداشت: وقتی چهره شرم‌آور او در نظرها جلوه‌گری می‌کند، از ترس اینکه نمایان شود، مانند گلی است که به خاطر زیبایی‌اش، آینه را می‌ترسد.

برداشت: علاقه‌ام به محبوبم از دل روشنی بیشتر شده است، شاید مثل آبِ ظاهری باشد که برای تشنه‌ای در آینه به نظر می‌رسد.

برداشت: خانه‌ای وجود دارد که در آن به روی کسی باز نمی‌شود؛ این در قفل شده به واسطه احساسات و تمایلات عمیق است. ولی در درون این خانه، چهره‌ای مهربان و دلنشین وجود دارد که مانند آینه‌ای، زیبایی و حقیقت را بازتاب می‌دهد.

برداشت: وقتی چهره‌اش به قدری زیباست که نامه‌ی عشق را با شرم پاره کرده، آینه برای نشان دادن آن جلوه‌ی زیبا تلاش می‌کند تا نقص‌های خود را بپوشاند.

برداشت: روی کار، بخیه‌ای که از جوهر در آمده بود، به جان و چهره محبوب زیبا افتاد و آن را آینه‌وار جلوه‌گر کرد.

برداشت: چهره تازه و زیبا از تاثیر خط او بر روی پیراهن خود نشان می‌دهد که این زیبایی ناشی از جوهر وجودی اوست و خود را در آینه به تصویر کشیده است.

برداشت: وقتی چهره‌ات را دیده‌ام، حالا مثل فردی باطل و بی‌ارزش به آینه نگاه می‌کنم.

برداشت: وقتی از نظر بد دور شوم و از شانس بد خود رها شوم، آرامش من به دست می‌آید، مانند زمانی که تاریکی آینه را می‌پوشاند و از دید خارج می‌شود.

برداشت: نمی‌توان به تنهایی به رازهای آسمان پی برد، زیرا فکر انسان به اندازه‌ی یک مورچه است و تنها می‌تواند به دنیای اطرافش، یعنی همین در و دیوار، توجه کند.

برداشت: صحرایی ساده و بی‌گیاه است که در برابر چهره دلربا و معصوم محبوب مانند آینه عمل می‌کند.

برداشت: شبی تاریک و دلگیر فرا رسیده که باعث غمگینی دل شده است. وقتی به چهره معشوق نگاه می‌کنم، گویی در آینه‌ای از احساسات خودم را می‌بینم.