غزل شمارهٔ ۶۶۱۴

برداشت: در بدن خاکی من، روحی زجرکشیده وجود دارد. مانند سفالی که تشنه است و ریحانی که پژمرده شده.

برداشت: هرچند که من با زیبایی و شادابی‌ام بهار را زنده و سرزنده می‌کنم، اما در دل خود غم و اندوهی شدید دارم که از رنج‌ها و ناکامی‌هایم ناشی می‌شود.

برداشت: تخم‌مرغی که سوخته است، حتی با آمدن بهار سبز نمی‌شود. چطور می‌توان با می، جانی که سوخته، دوباره تازه کرد؟

برداشت: نفس گرم من با اندوهی عمیق و خاکستری مانند آتش خاموشی، به سمت بیابان سوخته می‌وزد.

برداشت: دوستان دلیر و راستین در برابر مرگ بی‌تفاوت هستند، پس آتش در این نیستان سوخته چه افسوسی دارد؟

برداشت: سرمه‌ای که به عنوان بینایی من استفاده می‌شود، از خاک پای کسانی به دست آمده که در درد و آتش عشق سوخته‌اند؛ و جذبه‌ای که در آن وجود دارد، ناشی از جان‌های سوخته است.

برداشت: درد و رنج من به اندازه‌ای است که به سختی می‌توانم آن را بیان کنم. گویی دل من داغ دیده و این احساس را نمی‌توانم به زبان بیاورم.

برداشت: زندگی و شور و شوقی تازه در دل من شکل گرفته است، در حالی که من به دنبال آرامش و زیبایی در دنیای خودم هستم، حتی اگر در یک بیابان خالی و بی‌روح باشم.

برداشت: من از سفره نعمت‌های رنگارنگ بهار سیر شدم، مثل لاله‌ای که فقط به یک نان سوخته راضی است.