غزل شمارهٔ ۶۶۱۰

برداشت: لب‌های تو آنقدر شیرین و جذابند که وقتی به آنها می‌رسند، طعمی از تلخی دشنام را به کام می‌آورند.

برداشت: هر زمانی که جامی در دست یار رنگ سبز به خود بگیرد، در آن لحظه هر لب، مانند لبِ آن جام، بوسه‌ای از شراب می‌زند.

برداشت: چطور می‌توانم پای تو را ببوسم در حالی که آفتاب تو را در موقعیتی حساس و پر از اضطراب قرار می‌دهد؟

برداشت: بهتر است که به جای آنکه دوستان شب را برای من نقل کنند، لبانی را به من بدهید که بوسه‌اش پیامی برایم داشته باشد.

برداشت: سرنوشت من به مانند کبابی است که پروانه‌ای به خاطر شمع، به جای نوشتن نامه و پیغام، او را با بوسه‌ای می‌پرستد.

برداشت: میل به آب از زیبایی محبوب به وجود آمده، اما هنوز مانع عشق، پیام بوسه را به من می‌رساند.

برداشت: او در دل خود به نوشیدن شراب چندان تمایل ندارد، اما به خاطر من لبش را به لب جام می‌زند و به آن بوسه می‌دهد.

برداشت: از پیشانی او نور شادی و زیبایی می‌تابد، و آن لب که بر روی صورت گلی می‌نشیند، بوسه‌ای شیرین می‌دهد.

برداشت: امروز هرکس به کسی می‌رسد، آن لبانی که مانند رنگ میگون است، مانند جام باده به او بوسه‌ای اعطا می‌کند.

برداشت: پرنده وحشی چگونه از دانه‌ای آرام می‌گیرد؟ بوسه چه آرامشی بر دل بی‌قرار می‌بخشد؟

برداشت: لطفاً لب من را از بوسه‌ات محروم نکن، چون سال‌هاست که این بوسه به نهایت خودش می‌رسد.

برداشت: صائب به من لبخندی می‌دهد که مانند پیغامی است، در حالی که خودش بوسه‌ای به دیگران می‌زند.