غزل شمارهٔ ۶۶۰۵

برداشت: به کسی که دوستش داری، نگاهی لطیف و زیبا بده و به هر کس که به دلت می‌نشیند، محبت و مهربانی خود را هدیه کن.

برداشت: اگر تو برای من شراب زیادی نمی‌ریزی، پس ای ساقی، مانند باران قطره‌قطره برایم بریز و به من پیاله بده!

برداشت: من در این مسیر پرمخاطره و دشوار چون موج آب طاقت‌فرسا نیستم، ای ساقی، پیاله‌ام را به طور مداوم پر کن و به من بده.

برداشت: به یاد هر چیزی که شراب بنوشی، همان شادی و سرزندگی را به تو می‌دهد، مانند اینکه به یک کودک دو ساله نوشیدنی خوشمزه‌ای بدهی.

برداشت: بر روی گل، دانه‌های درخشانی از شبنم قرار گرفته‌اند. به باغ نگاه کن و این نوشته را اصلاح کن.

برداشت: نمک از زهر دشمنی بیشتر جگر را می‌سوزاند، به هر کسی که زهر بر تو بریزد، لقمه نده.

برداشت: بهار به سر رسیده و همه‌چیز جوانه زده، اما تو ای ابر، چرا هنوز خشک و بی‌تحرکی؟ برای شیشه تقوا و پاکی، سنگ‌های ژاله‌ای که از باران می‌ریزند، سزاوارتر است.

برداشت: برای خاطر گل زیبای ترک، صدای بلبلان خاموش شده است، پس برای اظهار احساسات خود، ناله و آه سر بده.