غزل شمارهٔ ۶۶۰۳

برداشت: به دلایلی زیاد نمی‌رویم به سوی حق و حقیقت، اینکه چه اهمیتی دارد؟ حتی با وجود نشانه‌های روشن و واضحی که در برابر ماست، باز هم توجهی نمی‌کنیم؛ این نیز چه ارزشی دارد؟

برداشت: چرا افرادی که بدون عصا و با سبکی حرکت می‌کنند، گذشته‌اند، اما تو با عصا به سمت ته چاه می‌روی؟ این نشان می‌دهد که تو با وجود داشتن وسیله‌ای برای کمک، در مسیر خطرناک‌تری قرار گرفته‌ای.

برداشت: ز برق و باد می‌رانند کسانی را که با شتاب و اشتعال در حرکتند. تو که به دنبال راهنمایی هستی، چه چیزی را طلب می‌کنی؟

برداشت: هر جا که ناپختگی و خامی وجود دارد، نور خورشید آنجا را پخته می‌کند. تو چرا بی‌جهت به دنبال سایه پرنده‌ای هستی؟

برداشت: اگر قطره‌ای از ابر به دریا برسد، به ارزش و اهمیت خود پی می‌برد. تو هم مانند یک حباب هستی، آیا خانه‌ات را جدا می‌کنی تا به چه هدفی برسی؟

برداشت: نتیجه اعمال نادرست تو همان قضا و سرنوشتی است که به آن دچار شده‌ای. تو که ساده‌انگاری، چرا از سرنوشت خود شکایت می‌کنی؟

برداشت: انسان هایی که آزاد و رها هستند همواره خود را مانند سرو، با وقار و آزادگی نشان می‌دهند. تو اما بیهوده و با تغییرات مداوم، لباس های خود را عوض می‌کنی. این تغییرات چه معنایی دارند؟

برداشت: محل سکونت تو در زیر خاک خواهد بود، اما تو به کجا می‌روی و چقدر به آسمان بالا می‌روی؟

برداشت: درتاریکی عشق، انسانی به نام گدا وجود دارد که با سر و وضعی خاص به سر می‌برد. حالا تو اگر می‌خواهی، می‌توانی با نشان دادن محبت و مهربانی به او، متوجه شوی که ارزش این گدا چقدر است.

برداشت: تو که بهره‌ای از لذت و خوشی نمی‌بری، جز زخم و آزار، چگونه می‌خواهی که از شیرینی زندگی استفاده کنی و به دیگران نشان بدهی که چه زیباست؟

برداشت: زخم عشق به مراتب ارزشمندتر از گنج‌های قیمتی است و تو به چه دلیل انتظار بهایی برای عشق داری؟

برداشت: تو که در هر تار موی خود، گره‌گشایی داری، چرا زلف من را به پای خود انداخته‌ای؟

برداشت: از دل سنگ، لاله‌ای سر برآورد و از خاک، سبزه‌ای رویید. در این هوای چه خبر است که تو هم از درون نیامده‌ای؟

برداشت: این جمله به این معناست که کسی که دارای ثروت و مقام است، نمی‌تواند به راحتی و با کبر و غرور به کسی که فقیر و نیازمند است نزدیک شود، زیرا درخواست و خواسته‌ها در دل انسان‌ها متفاوت است. در نهایت، فرد ثروتمند نمی‌تواند درک کند که چه چیزهایی را نیازمند احساس و محبت واقعی قرار دهد.