غزل شمارهٔ ۶۶۰۰

برداشت: چطور می‌توانم از نگاه زیبا و دل‌فریب او چشم بردارم؟ چرا که نگاه او در عین زیبایی، هم نماد بهار است و هم تجسم خزان.

برداشت: زلف‌های او به‌گونه‌ای پیچیده و حلقه‌حلقه شده‌اند که گویی آماده است تا با نگاهش دل‌ها را به‌دست آورد.

برداشت: با وجودی که لب‌هایش به خاطر خط و نشان‌ها سکوت کرده‌اند، اما هنوز چشم‌هایش داستان‌هایی را برای گفتن دارند.

برداشت: به خاطر خط سبز چشمان زیبا، کسی چشم بد نبیند! که نگاه دلربای تو باعث شده تا قدر و ارزش این زیبایی را بدانم.

برداشت: از زمانی که راه زلف یار را شناختم، دیگر هیچ توجهی به مکان و جایگاه اطراف نداشتم.

برداشت: دل من از فکر و خیال پر شده است، مانند مجنونی که چشمانش را عشق پر از راز کرده است.

برداشت: امید دارم که همراه تو بتواند بفهمد چه چیزی باعث از من و تو همدلی و همراهی شد.

برداشت: در میان افراد با درک و فهم بالا، ویژگی خاص من این است که توانسته‌ام زبان نگاه را درک کنم.

برداشت: به تماشای او نگاهی بیفکن که چشمانش مانند شمشیری تیز، زهر می‌ریزد و جان‌ها را تسخیر می‌کند.

برداشت: به خاطر گرمای نفس او، سنگ نیز در دل به آب تبدیل می‌شود و هر دلی که تحت تاثیر نگاه برق‌آسا و بی‌پایانش قرار گیرد، به وجد می‌آید.

برداشت: صبر و شکیبایی از حد و اندازه‌ای فراتر رفته که نگاه بازیگوش تو توانایی کنترل خود را از دست داده است.