غزل شمارهٔ ۶۵۸۸

برداشت: آیا در باغ، زیبایی و جلوه خاصی مشهود است که باعث شده است از سر نشئگی، چنگ بر شاخ گل ترک خورده باشد؟

برداشت: مجنون به چهره زیبا و حال و روز بچه‌ها توجه دارد و اگر این توجه نبود، ثروت‌ها در گوشه‌های ویران در انتظار یافتن هستند.

برداشت: در آن جمعی که من به خاطر نامرادی‌هایم به شدت رنج می‌برم و مانند شمع در حال سوختن هستم، آتش و شعله‌ای که از پروانه به پروانه منتقل می‌شود، نشان‌دهندهٔ تأثیر عمیق این دردها بر من است.

برداشت: مشکلات و چالش‌ها باعث نمی‌شوند که سیل مسیرش را تغییر دهد، و سنگ‌های ملامت نمی‌توانند مانع دیوانگی کسی شوند که به دنبال آرزوهایش است.

برداشت: در این دریای پر از جواهر، من مانند حبابی ناپایدار هستم که به خاطر طوفانی به سرزمین آرامش نیامده‌ام.

برداشت: از برکات humble بودن، نعمت من بدون هیچ خواسته‌ای در می‌آید، زیرا هر تیرگی که در میخانه قرار گرفته، سیراب و پر از زندگی است.

برداشت: زنی که به تنهایی بر دل لشکر حاکم است، همچون پرچمی در میان نبرد، با اراده‌ای مردانه و بی‌هیچ کمکی به این وضعیت دشوار، ایستاده است.

برداشت: چشمانم پر از اشک می‌شود وقتی که می‌بینم چطور نور خورشید از جام امشب، بر چهره‌اش می‌تابد. ای کاش عکس آن زیبایی در این پیمانه ظاهر شده بود!

برداشت: من هیچگاه در یک مکان آرامش ندارم، زیرا شوق محبوبم مرا به شدت بی‌قرار کرده و مانند آتش در وجودم شعله‌ور است.

برداشت: به اندازه‌ای که آن زیبایی ناشناخته است، دل من با او آشناست؛ اما نگاهی که در چشمان اوست، برای من غریبه به نظر می‌رسد.

برداشت: آیا ناله‌های غم‌انگیز من بر زمین نفس نمی‌کشد؟ زیرا صدای دلbroken من از کنگره‌های دل معشوق دور افتاده است.