غزل شمارهٔ ۶۵۸۵

برداشت: به من آن بی‌عاطفه کم‌کم نرم و متمایل می‌شود، درست مثل کمانی که به آرامی و کم‌کم خم می‌شود و قدرتش را از دست می‌دهد.

برداشت: به خاطر اینکه خیلی دور او چرخیدم و بارها در پایش باختم، کم‌کم به من توجه کرد و به طور آهسته به من نزدیک شد.

برداشت: ای دل، به جای خواستن چیزهای بزرگ و عالی، به زیبایی‌های کوچک و خوشبو مانند گل‌ها قناعت کن، چرا که به مرور زمان، میوه‌های شیرین و ارزشمندی نیز به دست خواهد آمد.

برداشت: این جمله به این معناست که حسن مدارا و خوش رفتاری به گونه‌ای است که باید به آرامی و به تدریج یاد گرفته شود، مانند اینکه یک پرنده به تدریج زبان را می‌آموزد.

برداشت: با کاهش دادن نوعی قدرت و تأثیر منفی، می‌توان از زحمت‌های زندگی رهایی پیدا کرد و به تدریج از وابستگی‌های دنیایی کاست.

برداشت: به دلیل پیری، هر روز از سفر زندگی یک یک توانایی‌ها و حواس من به تدریج از هم می‌ریزد، مانند برگ‌های درختان در فصل پاییز که آرام آرام می‌ریزند.

برداشت: دل روشن و شاداب در این فضای پر از تاریکی و ناامیدی نمی‌تواند دائماً باقی بماند. این شمع (نماد امید و روشنی) به آرامی و به تدریج خاموش می‌شود.

برداشت: به راحتی می‌توان از نرمی و لطافت یک مو خبری برداشت، گویی که دل‌ها را این قسمت نازک و حساس به آرامی به درد می‌آورد.

برداشت: تو در مقایسه با دلبری‌های شهر قزوین نمی‌توانی رقیب باشی، صائب، بهتر است آرام و با احتیاط به شهر اصفهان بروی.