غزل شمارهٔ ۶۵۸۴

برداشت: با آرامی و به تدریج، کسی که دنبال خواسته‌اش است به هدفش می‌رسد. صیاد نیز به‌آرامی از دریا دامش را بیرون می‌کشد.

برداشت: هر کس می‌تواند به سمت غرب برود و در عرض یک روز از شرق عبور کند، به شرطی که مانند خورشید با دقت و آرامش قدم بردارد.

برداشت: در جایی که زمین به طور یکنواخت و بلند می‌شود و کوه را زیر پا می‌گذارد، کبکی شاد و خوشحال به آرامی حرکت می‌کند.

برداشت: با تدبیر و فکر صحیح، نتیجه‌ای به‌دست می‌آید که گاه چیزی مانند جنون در آن وجود دارد. مانند حالتی که مجنون، آهوان را به آرامی رام می‌کند.

برداشت: از کسی که در موقعیت پایینی قرار دارد، نباید احساس امنیت کرد. چرا که او ممکن است به تدریج و به آرامی بر قدرت و توانایی خویش بیفزاید و خطرناک شود، مانند کسی که شیشه را می‌نوشد و در حال غفلت می‌تواند باعث آسیب شود.

برداشت: تصور زیبا و دلربا در نهایت چهره محبوب را می‌سوزاند، مانند اینکه چهره‌ی ماه کامل آرام آرام در آسمان روشن می‌شود.

برداشت: از دل به تنگ آمده‌ام و می‌خواستم از غم‌هایم بکاهم، اما نمی‌دانستم که این درد و ناامیدی به آرامی در تمام وجودم نفوذ خواهد کرد و مرا در برخواهد گرفت.

برداشت: به خاطر لبخند و رضایت آن لب‌های زیبا، از دشنام و اهانت قانع باش؛ زیرا این موضوع به تدریج می‌تواند تلخ و ناگوار شود.

برداشت: اگرچه زنجیره‌ای از زیبایی‌ها نازک و شکننده شده، اما به آرامی از عمق وجود خود، انتقام می‌گیرد.

برداشت: اگر می‌خواهی به مرتبه‌ای بلند دست یابی، باید صبر کنی. از زمین که پستی و نشیب دارد، می‌توان به آرامی و با حوصله به اوج دست یافت.