غزل شمارهٔ ۶۵۸۳

برداشت: در یک ظرف، شراب به آرامی ریخته می‌شود و به تدریج خورشید از پشت کوه‌ها نمایان می‌شود.

برداشت: من گول زیبایی سوزان او را خوردم و تصور نمی‌کردم که او سرانجام جانم را به آرامی چون کباب بگیرد.

برداشت: به خاطر اینکه در پرده‌ی داستان‌ها و خیالات با او سخن گفته‌ام، احساس سنگینی و غم بر من چیره شده است. در چشم او مانند خواب به آرامی سُرخود می‌کنم.

برداشت: کبابی که از دل نازک درست می‌شود، نیاز به آتش ملایم دارد و باید به آرامی از چهره‌اش پرده بردارد.

برداشت: عجله نکن تا رنگی از عشق بر کارت بیفزاید که می‌تواند سنگ را به لعل تبدیل کند، اما این کار باید به آرامی و به تدریج انجام شود.

برداشت: جدایی به آرامی اثر تلخ خود را نمایان می‌سازد، مانند گلاب که به تدریج در مینا تغییر طعم می‌دهد.

برداشت: خانه‌ای که صاحب ندارد، ویران می‌شود. معمار آن، دل بی‌عشق است که به آرامی نابود می‌شود.

برداشت: دشمن را با محبت و بی‌کینه به نور قلبت هدایت کن، که مانند نور ماه به آرامی زیبایی‌ها را نمایان می‌سازد.

برداشت: نگران نباش اگر مدتی اشک‌های تو تأثیری نداشته باشد، زیرا به مرور زمان، آن اشک‌ها می‌توانند زمین خشک را به گلزار تبدیل کنند.

برداشت: خوشحالم که به آرامی و با گذشت زمان، یاد و خاطرات جوانی‌ام از دل و ذهنم پاک می‌شود و دیگر به آن فکر نمی‌کنم.

برداشت: در نهایت، نوشته‌ها و خط‌ها مشخص شد، که به چه کسی در خاطرش می‌گذشت که آیه‌ای از رحمت به تدریج به عذاب تبدیل شود؟

برداشت: در دل من هیچ وعده‌ای از او باقی نمانده است. صائب، این کشتی که در آب‌های سراب در حال غرق شدن است، به آرامی در حال از دست دادن خود است.

برداشت: عمر من که از خضر نیز کمتر نمی‌باشد، به آرامی و با پیچ و تاب‌های زندگی گره خورده است.