غزل شمارهٔ ۶۵۷۹

برداشت: دل خود را فریب نده و به ظواهر زیبایی و جذابیت‌ها تکیه نکن؛ درست مانند گل که پس از باران قطرات شبنم را بر روی خود دارد، تو نیز نباید خود را تنها به زیبایی‌های ظاهری بسنده کنی.

برداشت: نفرموده‌اید که نامش را کوهکن گذاشته‌اند، اما از روی بی‌دقتی بلند دستی که به هم می‌زند، ای بازوی قوی، دستت را زمین نگذار.

برداشت: در بستر دیگران، هر تار و پودش به نوعی خطر نهفته است. تنها در خاک و سرزمین خودت زندگی کن و به سرزمین‌های دیگر نزدیک نشو.

برداشت: این تیغ خیالی نیست و واقعی نیست؛ هر لحظه چین و چروکهای موجود در پیشانی خود را بر روی ابرو نینداز.

برداشت: شراکت و شریک شدن در عشق ممکن نیست، چون زیبایی و کمالی همچون حسن یکتا وارد شده است. بنابراین، در برابر عشق لیلی به هر آهو، چشم خود را باز کن و او را نادیده نگیر.

برداشت: بلبلان را می‌توان با لبخند شیرین و دلنشینی که به خاطر خجالت شبیه غنچه است، به راحتی دل برد. اما دست خود را بر روی صورتت نگذار.

برداشت: در گفت‌وگو با افرادی که خیال‌های لطیفی دارند، باید مراقب و دقیق باشی؛ زیرا در خلوت درونی خود، چیزهایی را نشان نده که از آن‌ها طلب نکرده‌ای.

برداشت: در این بیت به این موضوع اشاره می‌شود که تنها دست فرشته‌گون و شفابخش می‌تواند به حقیقت جان انسان توجه کند. همچنین یادآوری می‌شود که هیچ‌کس دیگری جز دل زخم‌خورده و عاشق نمی‌تواند به زیبایی و گردنبند عشق توجه کند. در واقع، تنها عشق و احساس عمیق است که می‌تواند جان را لمس کند و دیگران قادر به درک و لمس این زیبایی نیستند.

برداشت: شیرمردان را کمی از صائب برتر می‌دانند، اما جایگاه خود را با سگ کسی که در درگاه اوست برابر نکنید.