غزل شمارهٔ ۶۵۷۰

برداشت: عمر خود را در نصیحت کردن دیگران گذرانده‌ام، اما نتیجه‌ای نداشته است. مانند اینکه در زمین بی‌ثمر دانه بکارم که هیچ فایده‌ای نداشته باشد.

برداشت: چون صدای زنگ جرس بیهوده است، من هم در این جمع به ناله و شکایت پرداختم که هیچ فایده‌ای ندارد.

برداشت: در زمان غیبت تو، وصل به کعبه برای من بی‌معناست. به فکر دستاوردها و مسافرت‌هایم هستم، اما در این حالت از تلاش‌هایم نتیجه‌ای نمی‌گیرم.

برداشت: در زمان بی‌خانمانی، زندگی‌ام را با لذت در این دنیا گذراندم، ولی از خاک و آب فقط یک سازه بی‌فایده ساختم.

برداشت: چندین سال است که سعی می‌کنم به دنبال کسی باشم که به دلم بنشیند، اما هیچ وقت موفق نشده‌ام و همه تلاش‌هایم بی نتیجه مانده است.

برداشت: به خاطر سبک‌مغزی و ندانم‌کاری‌ام در این دریای بی‌پایان، مانند موجی که لنگر ندارد، توانستم خود را از دست بدهم و این کار بی‌فایده بود.

برداشت: در نقطه‌ای که خطرناک است و برای آماده شدن دامن را به کمر بسته‌ام، از غفلت خود بیدار شده‌ام، اما این تلاش بیهوده به نظر می‌رسد.

برداشت: از آن کعبه که پاسخ‌گوی نیازهایم بود، به هر سو از بی‌خبری رفتم، ولی نتیجه‌ای نگرفتم.

برداشت: با وجود اینکه در شرایط سختی قرار دارم، به جمع آزادگان پیوسته‌ام و بی‌فایده ادعای بزرگی می‌کنم.

برداشت: زمانی که دو لب من همچون تیغ تیز است، چرا من باید زبانم را کنترل کنم و چیزی نگوییم که بی‌ثمر باشد؟