غزل شمارهٔ ۶۵۶۹

برداشت: این بهار است که برای زنده‌کردن باغ و گل‌ها آمده است یا اینکه روز قیامت به سراغ خاک شهیدان آمده است؟

برداشت: این لطافت و زیبایی که در نسیم بهاری احساس می‌شود، نیست؛ بلکه همانند یوسف است که در لبنان در دامن پیراهنش عطر خوشی دارد و به سرزمین کنعان آمده است.

برداشت: بهار با زیبایی و سرزندگی‌اش همانند یک اسب سوار ماهر در حال جولان دادن است، و نباید آن را دست‌کم گرفت. این جلوه‌های درخشان و شورانگیز زندگی به قدری قوی و تأثیرگذار است که نمی‌توان به سادگی از کنار آن عبور کرد.

برداشت: موج سراب جلوه‌ای از فرشتگان را به نمایش می‌گذارد، که این زیبایی ناشی از حضور سلیمان‌گونه‌ای است که در دنیای ممکنات به‌وجود آمده است.

برداشت: هر سروی به بیان خود، کلامی شیرین و دلنشین دارد و در واقع، محمل لیلی در دشتی بیابانی ظاهر شده است.

برداشت: دل را می‌برد و چهره‌ای بی‌رنگ بهار را در لباسی پر از رنگ و عطر به نمایش می‌گذارد، هرچند که به طور پنهانی آمده است.

برداشت: از پردهٔ شبنم که بر روی گل‌ها نشسته است، نور و زیبایی بهار لاله و گل، مانند نوری که از زیر دامن به بیرون می‌تابد، نمایان شده است.

برداشت: هر کسی که مانند نرگس در این باغ به تماشا آمده، می‌تواند کاسه را بر سر کسانی که زل زده‌اند، بشکند.

برداشت: در دل شب، به لطف روشنایی و رونق دولت، گلی شکفته شده است و هر کسی که مانند شبنم به باغ آمده، از این زیبایی بهره‌مند شده است.

برداشت: صائب در خواب است و نمی‌داند که بلبل پرشور ما به گلستان آمده و صدایش بر نواگران حرام است.