غزل شمارهٔ ۶۵۶۰

برداشت: زمانی که به یاد شرم می افتم، در حین نگاه کردن، غیرت چشمانم مثل تیشه‌ای بر پای نگاه می‌زند.

برداشت: این بیت به تمثیل از تخته‌ای اشاره دارد که مشق‌های نوشته شده بر روی آن، جای نگاه و یادگاری را باقی می‌گذارد. شاعر از خداوند می‌خواهد تا وضعیت این صفحه را تغییر دهد و به گونه‌ای باشد که یادگارها و اثرات آن به وضوح دیده شود. در واقع، این ابیات به اهمیت یادگیری و اثرگذاری بر زندگی می‌پردازد.

برداشت: حسرتی که همیشه باقی می‌ماند، با شگفتی و حیرت به انتظار جبران می‌نشیند و آرزوی یک نگاه نمی‌تواند به آسانی برآورده شود.

برداشت: مانند آن چشمه که با جستجو و کاوش، بیشتر و بیشتر می‌شود، زیبایی او نیز از چشمان بَرده‌اش فراتر می‌رود.

برداشت: اشک شبنم باعث نمی‌شود که رایحه گل از بین برود و گریه نمی‌تواند مانع زیبایی یا جاذبه نگاه شود.

برداشت: این چه زیبایی در جهان به وجود آمده است که نگاه کردن به آن، باعث برانگیخته شدن علاقه و شوق در مردم می‌شود و موجب می‌شود که اجزای گناه با هم در رقابت قرار بگیرند.

برداشت: هرچند که چشمش به دلیل بیماری نمی‌تواند زیبایی خود را به خوبی نشان دهد، ولی هنوز هم همیشه در حال کار و تلاش است و نگاه دیگران را به خود جلب می‌کند.

برداشت: از دید ما که در دنیای زیبایی و شکوفایی قرار داریم، ای بهشت که جلوه‌گر می‌باشی، به سمت ما بازگرد و توجه‌ات را معطوف کن.

برداشت: زخم محبت از نگاه معشوق آنقدر عمیق و دردناک می‌شود که کسی را که در جستجوی زیبایی و توجه اوست، به زحمت و رنج می‌اندازد. در واقع، هر کس که دلش می‌خواهد به نام زیبایی و عشق بیفتد، دچار مشکلات و دردسرهای بیشتری خواهد شد.

برداشت: هر لحظه که به چهره‌ی زیبا و دلنشین او می‌نگرم، سرم را به گرد آن گلشن می‌چرخانم و مژگانم را بر پای نگاه او قرار می‌دهم.

برداشت: شرم در بیرون در مثل حلقه‌ای به دور خود می‌چرخد و در حریم زیبایی او، صائب از هیاهوی نگاه‌ها احساس خجالت می‌کند.

برداشت: این شعر به احساس غم و دوری اشاره دارد. گوینده بیان می‌کند که مانند یک پری، کسی که برایش ارزشمند است ناگهان و بدون اطلاع از نظر او غایب شده و او در لحظه‌ای که به او نگاه می‌کرده، از جلوی چشمانش ناپدید گشته است. این غیاب ناگهانی، حس احساس عدم دسترسی و فقدان را به وجود می‌آورد.