غزل شمارهٔ ۶۵۵۹

برداشت: زیبایی حسن را از نگاه بد و ناپسند شرم و حیا محافظت می‌کند، همان‌طور که شمع به وسیله‌ی نسیم ملایم و خوشبو، نورش را از تهدید باد حفظ می‌کند.

برداشت: با اعتماد به خدا، می‌توانیم به سلامت به ساحل برسیم، زیرا پروردگار ما را تحت نظارت ناخدای کشتی قرار داده است.

برداشت: شمع حیات و یا خوشبختی را با افشاندن نور صبح تیره نکن، مگر اینکه دعا و تلاش تو از دل و جان آن را حمایت کند.

برداشت: وقتی گسلنده یا رشته سوزن پاره می‌شود، به سرعت خودش را گم می‌کند. اما نگهبان چشمان بازیگوش، همیشه به دقت خطاها را زیر نظر دارد.

برداشت: در دست داشتن برق و روشنایی، نشانه‌ی قدرت و زیبایی است، اما این زیبایی نمی‌تواند تحت کنترل او باشد. او از رفتار ناپسند دوری می‌کند و به خود توجه دارد.

برداشت: گندم با دلسوزی‌های فراوان به سوی کاه می‌آید، چون نظرش به زیبایی و جذبه‌ای می‌افتد که مانند کهرباست.

برداشت: تیری که مواد پرواز را ندارد، چگونه می‌تواند در آسمان به پرواز درآید؟ همچنین، عمر انسان را با دو نگاه می‌توان سنجید.

برداشت: راز عشق به گونه‌ای در دل گفتگوها نمایان می‌شود که بویی از گل در دامان کسی حس می‌شود، آیا صبا هم به آن نگاه می‌کند؟

برداشت: از آرزوهای بی‌مورد دوری کن، همانطور که یک بیمار از خواسته‌های خودش پرهیز می‌کند و به خاطر شرمندگی، ناچار است که خود را محافظت کند.

برداشت: مانند پرنده‌ای که برای دانه آمده است، من هم با نیت کار و تلاش به دامن این معشوق آمده‌ام. اگر او با زلف‌هایش مرا نگاه کند، به من تسلط دارد و من در چنگ او گرفتار می‌شوم.

برداشت: کوه را کوه‌نوردی با زیبایی‌هایش تحت تأثیر قرار داد و در مسیر سیلاب بهاری، چه کسی باید به آن نگاه کند و آن را تحسین کند؟

برداشت: در برابر این طغیانی که به وجود آمده، موفقیت و کامیابی دیگر ممکن نیست. تنها راه برای دستیابی به نعمت‌ها و موفقیت‌ها، دعا و درخواست از خداوند است.

برداشت: وقتی دل به شوق و هیجان می‌افتد، آرامش در بدن نیست. مانند نافه‌ای که عطرش را از دور حس می‌کنند، درست مانند نگاه نافه‌گون آهو در دشت.

برداشت: کسی که در دستش چیزی با ارزش و گرانبها دارد، هرگز چیز کم ارزش و بی‌ارزشی را به کسانی که لیاقت ندارند نمی‌دهد. او تنها چیزهای با اهمیت را در اختیار افراد مناسب قرار می‌دهد.

برداشت: کسی که سلاحی برای دفاع ندارد، دل به میدان نبازد؛ زیرا تنها با شجاعت و اعتماد به نفس است که می‌تواند در برابر صف‌های متعدد دشمن، رهبری و جلوداری کند.

برداشت: در دل کوچه‌هایی که پر از غم و غریبی است، به شدت احساس تنهایی می‌کنم. آیا کسی هست که صائب را بشناسد و بفهمد که او در میان این همه آشنا، چنین بی‌کسی را تجربه می‌کند؟