غزل شمارهٔ ۶۵۵۷

برداشت: نفس تاریک و ناپاک از گناه هیچ خوفی ندارد، مانند اینکه کودک دایه‌اش را نمی‌بیند و به رنگ سیاه پستان او توجهی نمی‌کند.

برداشت: در اینجا به افرادی اشاره شده که بدون فکر و شناخت کافی، به نقل سخنان بی‌معنا می‌پردازند. همچنین، به زیبایی کهربا (ماده‌ای قیمتی) اشاره می‌شود، که نشان‌دهنده‌ ارزش و جذابیت‌های ظاهری است. در این متن، به نوعی دوگانگی بین ارزش‌های واقعی و چیزهای سطحی و بی‌محتوا معنا شده است.

برداشت: دل را به رنگ سیاه در می‌آورد و نور چراغ امانتی نیست. شستن لکه‌های عمیق از روی ماه، امکان‌پذیر نیست.

برداشت: هرگز از گوشه ی تنهایی خود خارج نشو، زیرا یوسف از چاه بیرون آمد و ارزشش کاهش یافت.

برداشت: در پایان عمر، پیری از لرزش و ناپایداری فرار نمی‌کند، بلکه نور صبحگاهی مانند چراغی می‌لرزد و به روشنایی خود ادامه می‌دهد.

برداشت: هر کسی که در دلش عشق و محبت به معشوق واقعی وجود داشته باشد، در روز قیامت به شکرگزاری و سجده می‌افتد. این شخص با دیدن زیبایی و جذابیت خاصی که دارد، به سمت او گرایش می‌یابد و به او روی می‌آورد.