غزل شمارهٔ ۶۵۵۶

برداشت: بوالهوس که شخصی بی‌پروا و هوسران است، به خاطر زیبایی و جذابیتی که دارد، نگاه‌ها را می‌پوشاند و توجه‌ها را به خود جلب می‌کند. مانند ماه که با روشنایی‌اش چشم غیر متخصص‌ها را گمراه می‌کند و دنیای آن‌ها را تیره و تار می‌سازد.

برداشت: گفتم با عشق من، نشانه‌ها و دشواری‌ها کمتر می‌شود. اما ناخودآگاه، آنها به دامی تبدیل شدند که من را به تماشای زیبایی‌های دیگری جذب کرد.

برداشت: از گرد و غبار قلم، یکی داستان پیچیده و زیبا درباره زلف‌ها شکل می‌گیرد، گویی که انگشتان با احتیاط در میان این سپاه پراکنده هستند.

برداشت: شرح دادم که چهره‌ای ساده و زیبا شبیه ماه دارد و از آن زمان تا به حال، ماه به خاطر این توصیف من از زمین تا آسمان سپاسگزار من شده است!

برداشت: اگرچه گواهانی که وجود دارند خیلی مورد اعتماد نیستند، اما چاکی که در پیراهن ماه کنعان وجود دارد خودش می‌تواند به عنوان شاهدی معتبر باشد.

برداشت: خود را به دنبال کمک از افراد بی‌ارزش نینداز، زیرا مانند ماه در مصر کم‌ارزش می‌شوی و در نتیجه، دیگر به خاطر قیمت پایینت تو را به چاه می‌اندازند.

برداشت: اگر روح آرامی داشته باشیم، حتی اندک غمی می‌تواند ما را از پرواز بازدارد و دیده‌هایمان را مانند برگ کاهی زمین‌گیر کند.

برداشت: هر کسی که به سخنان من گوش کند، خودش را در خطر می‌اندازد. مانند مار کج‌رو که اگر پا بر روی راه حق بگذارد، به نابودی می‌رسد.

برداشت: دست فقیران که به خاطر فقر و نیازشان با ریزش مواجه است، بر گردن ما مسئولیت سنگینی دارد. ابرهایی که باران نمی‌بارند، دل‌های پرنور و امیدوار را تاریک می‌کنند.

برداشت: در زمانی که آدمی در شرایط سختی قرار دارد، تا بهتر است که از ترس مشکلات سکوت کند و آرامش خود را حفظ کند، مثل نوری که در صبحگاه می‌تابد.