غزل شمارهٔ ۶۵۵۲

برداشت: به مانند شبنم که با جواهر درخشان و گل و خار همگون می‌شود، با حقیقت و زیبایی کنار بیا و از فریب و نیرنگ دوری کن.

برداشت: ظاهر یکرنگ و آرامش‌بخش است، اما در عمق آن تنها دیوانگی وجود دارد؛ پس احتیاط کن و خودت را بی‌فرهنگ نکن.

برداشت: دل به سرعت از این فضای تیره عبور می‌کند؛ از این مکان غم‌انگیز دور شو و مانند آینه‌ای صاف و بدون زنگار شوید.

برداشت: در دنیای فانی مراقب خود باش و نعمت‌هایی که داری را از دست نده. اگر نمی‌توانی مانند منصور به اوج برسی، حداقل تلاش کن که حال خوب و شاداب داشته باشی.

برداشت: جز دل، هیچ جایی برای پرواز آزاد وجود ندارد. اگر می‌خواهی آن لامکان را به دست آوری، باید احساس دل تنگی را بپذیری و دلتنگ شوی.

برداشت: دست کسی که به دیگران کمک می‌کند، هرگز از طلا و ثروت خالی نخواهد ماند. بنابراین در دادن و بخشش، تردید نکن و به رشد و شکوفایی خود ادامه بده.

برداشت: مسیر زندگی از زمین خوردن و چالش‌ها تشکیل می‌شود. وقتی که در منزل هستی، به مشکلاتت توجه کن و با قدم‌های محکم حرکت کن. برای رسیدن به اهداف‌ات، باید پیشرو و مصمم باشی.

برداشت: دشمن اصلی در درون ما قرار دارد و به همین خاطر بهتر است با دیگران آشتی کنیم. در عوض، باید با خودمان مواجه شویم و درگیر مبارزه‌ای درونی شویم.

برداشت: آسمان به وسیله برخوردها و تنبیه‌ها به تار و پود خود شکل می‌دهد، پس تو نیز بدون نیاز به تنبیه، خود را با آسمان هماهنگ کن و به سمت پیشرفت و تغییر حرکت کن.

برداشت: هر چند با وجود ترس و وحشتی که داری، روزی مثل لعل از چشمت بیرون می‌آید و در دل این سنگ‌های سخت پنهان می‌شود.

برداشت: صائب همیشه در می پرستی به سرخ رویی گل می‌ماند. بنابراین، پیمانه را از دست نده و سعی کن خودت هم به رنگ گل درآیی.