غزل شمارهٔ ۶۵۵۱

برداشت: نشانه‌های قدم تو چنان وحشی و آزاد است که دل صحرا به خاطر آن به تپش می‌افتد و دلهره‌اش را احساس می‌کند.

برداشت: عمر کسی که در پای تو قدم می‌گذارد، هرگز به آسانی به پایان نمی‌رسد، مانند رشته‌ای که به خاطر گره خوردن، کوتاه نمی‌شود.

برداشت: هر حادثه و آشوبی که در دنیا وجود داشت، به زیر سایه و قدرت تو جمع شد، مانند پرچمی که در بالا قرار دارد.

برداشت: دیگر نمی‌توانم دل خود را با امید به آینده تسکین دهم، حتی اگر تمام ماه‌ها را در آسمان داشته باشیم، باز هم کمبودی تو احساس می‌شود.

برداشت: هرچند نمی‌توانم به پای دیگری بروم، اما دور گردون (زمان) مرا به دنبالت می‌کشاند.

برداشت: چشم مانند خواب عمیق و سنگینی است که وقتی باز می‌شود، دل را از رنج و درد آسوده می‌کند، مانند کوهی از غم که وجود دارد.

برداشت: چشمی که به خط زیبای تو می‌نگرد، بر گل‌های فرشتگان به ناز می‌نگارد.

برداشت: صائب، چه خوب است که هر شعری که از قلم تو بیرون می‌آید، در زبان‌ها نیفتد و به‌راحتی فراموش نشود.