غزل شمارهٔ ۶۵۵۰

برداشت: پیری به خاطر عشق و خواسته‌اش به تو لرزان و بی‌تاب شده، اما از عطر خوش تو هرگز غمگین نیست.

برداشت: اگر انگور خیلی در این باغ بماند، به غوره تبدیل می‌شود و از طعم و کیفیتش کاسته می‌شود.

برداشت: پیری که آتش دیگران را خاموش کرد، حالا تبدیل به هیزم خشک شده‌است تا آتش خشم تو را شعله‌ور کند.

برداشت: زندگی‌ات به سر رسید و هنوز نتوانستی از شرم و پشیمانی، نوشیدن یک جرعه از آن را بر خود هموار کنی و از لب‌های تو تنها افسوس باقی مانده است.

برداشت: به سفر اندیشه کن، زیرا هر تار موی سفیدی که در سر داری، نشانه‌ای است از پیام‌هایی که به تو در جستجوی هدف و آرمان‌هایت ارسال می‌شود.

برداشت: اگر در شب، وقتی که وقت به غفلت می‌گذرد و تو در فکر و خواب به سر می‌بری، با یک یا دو نفس عمیق از زیر بار درد و نگرانی رهایی پیدا کنی، می‌توانی به آرامش دست یابی.

برداشت: مراقب باش که در روزهای پاییزی از هوای سرد غافل نشوی، چرا که خوشی و شادی به زودی به پایان می‌رسد و مانند بهار زودگذر است.

برداشت: ای پیر، شوخی نکن. هر موی سفیدی که داری، نشان‌دهنده‌ی احترام و ادب توست.

برداشت: هر چیزی که در زندگی انجام می‌شود، به جز آهی که از دل برآید، بی‌فایده و نادرست است؛ زیرا زندگی ما از صبح تا شب، انتخاب شده و محدود به زمان است.

برداشت: گاهی با لگد و گاهی با ضربه‌ای به پهلو، آزار و عذاب تو همواره وجود دارد؛ حتی در زندگی و مرگ، زمین به سختی‌های تو پاسخ می‌دهد.

برداشت: پیرمردی که به خاطر وسایل و تجملاتش احساس وقار می‌کند، نباید انسان‌ها را نپسندد، چون انسان‌ها بدون آن وقار و تجملات، ممکن است به خاطر او از جدیت و وقار خود فاصله بگیرند.

برداشت: هر سنگ قبر یا نشانی از زوال و یادآوری اشخاص، از خاکی که به فراموشی سپرده شده، بیرون آمده تا به خاطر تو و جستجوی تو باشد.

برداشت: به احترام و ادب اهمیت بده، چرا که دنیا با اتفاقات مختلف برای بهبود ادب تو تلاش می‌کند.