غزل شمارهٔ ۶۵۴۸

برداشت: دیدگاه ظاهری و ساده را ترک کن، چرا که درد و رنج ناشناخته‌ای در عالم می‌تواند وجود داشته باشد که تو از آن بی‌اطلاع هستی.

برداشت: وقتی که در نظر تو لب زیبای کسی و چشمان مستش وجود دارد، دیگر در دست گرفتن جام شراب فایده‌ای ندارد. نگو که نباید اینطور باشد.

برداشت: غنچه، با اینکه هنوز به کمال نرسیده است، از گل که خراب و دارای نقص است، دلپذیرتر و بهتر است. همچنین، بهتر است که بدون تلاش و کوشش باقی نمانید و همیشه دست خالی نباشید.

برداشت: آب و شراب در کنار هم حرام هستند و اگر ساقی اهل حلال نباشد، نباید با او همراه شوئی.

برداشت: حق خود به سمت مقصدش بدون هیچ دلیل و نشانه‌ای می‌رود. در مسیر کعبه نباید بیهوده و تو خالی حرکت کنی.

برداشت: همانند برق، مسیر خود را با سرعت و دقت پیدا کن و بدان که در این راه موانعی وجود دارد. این مسیر آسان نیست، بنابراین بی‌گدار به آب نزن.

برداشت: چشم‌های زیبای محبوب از زیبایی‌ها و نقش و نگارها بی‌نیازند و در برابر دیگران نباید به نمایش گذاشته شوند.

برداشت: اگر چشم حسادت به دنبال ما نباشد، پس نگران نکنیم که اگر نقش ما زیاد باشد، نباید صحبت کنیم.

برداشت: دست بخشنده می‌تواند گره‌های دل را باز کند، اما اگر پیشانی تو گشاده نباشد، نباید در این کار تنبلی کنی.

برداشت: دریا به غرق‌شده‌ها بال و پر می‌دهد، حتی اگر به آنها خار و خس برسد. اگر اراده نداشته باشی، این را نمی‌گو.

برداشت: اگر از نفس سرکشی فاصله گرفتی، سر خود را پایین ننداز و ذلیل نشو.