غزل شمارهٔ ۶۵۴۲

برداشت: نپسند که با دلی پر از درد و ناراحتی، از بدی‌های تو بگذرایم و آن وعده‌هایی که به خاطر وفای تو به خود دوخته‌ام را نادیده بگیرم.

برداشت: در میدان نبرد، ستاره من این نور و درخشش نیست. ای خداوند، چه بر سر تقدیر من آمده که به عشق تو گرفتار شدم؟

برداشت: من سخنان زیبا و بلند را به زبان نیاورم، تا مانند زلفی دراز و خوش حالت، به پای تو بیفکنم.

برداشت: اگر پیمانه‌ای که در دست توست حتی زهر کشنده باشد، من آن را برای تو می‌نوشم.

برداشت: هرچند که به خاطر فراق تو، زمان طولانی و سختی را سپری می‌کنم و به آرامی بر روی زمین دست می‌کشم، اما در نهایت تنها به موهای زیبای تو می‌اندیشم.

برداشت: آب خضر از چشمه‌ای کوچک و باریک جاری می‌شود و زمانی که به گفت‌وگو و لب‌های جان‌افزای تو می‌رسد، می‌آید.

برداشت: اگر از شرم تو کم شود، خط شبرنگی که می‌تواند نشان‌دهنده‌ی زیبایی‌ات باشد، فقط یک پرده بیشتر نخواهد شد. این به معنای آن است که با وجود شرم و حیا، زیبایی تو همچنان درخشان و دلنشین است.

برداشت: در جهان کسی مثل تو وجود ندارد که به محبت بیگانگان توجه کند؛ چه بیچاره است آن عاشق که دلش می‌خواهد با تو آشنا شود.

برداشت: من از مرگ خود خوشحالم چون برای تو از بین می‌روم و از زندگی نیز راضی هستم چون می‌خواهم به خاطر تو بمیرم.

برداشت: تو همیشه بر روی دستان دعا ظاهر می‌شوی، اما هیچ‌کس هرگز ردپای تو را ندیده است.

برداشت: هرگز نگران نباش، حتی اگر از تو دور شده‌اند، همه چیز در دنیا به دنبال تو می‌چرخد و تحت تأثیر توست.

برداشت: تو تمام تلاش خود را می‌کنی تا دل را لطیف و نرم نگه‌داری، اما باید بدانی که آنچه درون دل توست، همان لباس و ظاهری است که نشان‌دهنده روح و شخصیت تو می‌باشد.

برداشت: به طرز بیگانه و دور از دل، به من که شبیه خودت هستم نگاه می‌کنی. من چگونه می‌توانم با دل بی‌خبر و دیرآشنای تو ارتباط برقرار کنم؟

برداشت: هر کسی که زیبایی‌های بهار را کنار گذاشته و از گل‌های پاییز خوشش آمده باشد، از جلوه‌ی رنگین بهار بی‌نیاز است.

برداشت: صدای خط به گوش تو نرسید و به سخنان من توجه نکردی، گویی خدا تو را از من دور کرده است.

برداشت: اگر از او چند کلمه بشنوی، چه تغییراتی در تو ایجاد می‌شود؟ صائب چه چیزهایی از مردم برای تو شنیده است؟