غزل شمارهٔ ۶۵۳۹

برداشت: نگاه جادویی تو همچون تیزی شمشیر، دل را تسخیر کرده و سرمه‌ای در گوشه چشم‌های سیاه تو به جا گذاشته است.

برداشت: ما تجربه کرده‌ایم که تیغ تند و بی‌رحم چگونه می‌تواند در طرفی باشد، همچنان که از چشمان کینه‌توز تو خطر احساس می‌شود.

برداشت: به یاد زیبایی و قامت معشوق، یاد تو همیشه با من است، ای کبوتر خوش‌حرکت، سرمن را به سمت تو می‌کشانی.

برداشت: چشم‌هایت در جستجوی من مانند نمکی است که در حشر و برانگیختگی انتظار می‌کشد، تا کی باید منتظر بماند تا تو به من نگاه کنی؟

برداشت: ای گل زیبا، با این شکوه و زیبایی‌ات، هیچ کس به اندازه تو را نمی‌شناسد و نمی‌تواند به پای تو برسد.

برداشت: مراقب باش که مبادا دل تو به یکباره تحت تاثیر احساس شدید، آتش عشقی را در دلت روشن کند و مانند صاعقه، آثار و احساسات تازه‌ای را به وجود آورد.