غزل شمارهٔ ۶۵۳۸

برداشت: ای آشفته‌کننده و زیبایی که سایه‌ات پر از راز و جاذبه است، تو همچون سروی سرزنده‌ای که زیبایی‌ات مانند ماهی است که در کلاله موی خوشبو و مشکین تو گرفتار شده است.

برداشت: از خاک تو، گلی نروییده که بر درخت بلندی سر برآورد، پس باغبان تو، با چشمی کج به آن نگاه می‌کند.

برداشت: خون خورده‌ام که رنگ چهره‌ات را به حجاب می‌کشاند و حالا رنگ این حجاب از زیبایی تو به حیا می‌چکد.

برداشت: اگر در زمان تو، خورشید بلند شود، صد تیر از سرزنش به زمین خواهد افتاد.

برداشت: مردم آرزو می‌کنند که در خواب، بوسه‌ای معجزه‌آسا به آن‌ها برسد و در آن حال، نگهبان تو به خواب مرگ فرو رود.

برداشت: خورشید عمر من بر لبه بام سرخی افراز کرد، اما زبان تو که به محبت سخن نمی‌گوید، تا چه زمانی سکوت خواهد کرد؟

برداشت: شرم تو باعث می‌شود که پاسبان آزادی به تو احترام بگذارد و باغبان در زیر درخت سرو برای تو خواب ببیند.

برداشت: او خودش را نشان نمی‌دهد و دل مرا از دستم گرفته است، به‌طرز بسیار ظریف و لطیفی رفتار می‌کند.

برداشت: نیازی به فریب و تظاهر نیست، زیرا صائب هرگز از زیبایی‌های دنیای تو خارج نمی‌شود.