غزل شمارهٔ ۶۵۳۷

برداشت: قد تو به‌قدری سرکش و زیباست که حتی وقتی در آب هم به تصویر کشیده می‌شود، هیچ چیز نمی‌تواند به برابری با آن برسد.

برداشت: به خاطر زیبایی بی‌نظیرت، جهان را با ناز خود تحت تاثیر قرار می‌دهی. قلبی که بتواند زیبایی تو را درک کند، همچون آینه‌ای است که منعکس‌کننده‌ی وجود توست.

برداشت: با اینکه قسمت و شانس من کم است و روزگار به خوبی نمی‌گذرد، اما هنوز از امید به وصالت ناامید نیستم.

برداشت: هر چه بیشتر دل‌ها را بشکنی و به دیگران آسیب بزنی، به نظر می‌رسد که خودت نیز بی‌پروا و جسورتر خواهی شد؛ انگار که در روند دل‌شکنی دیگران، قدرت و آزادی بیشتری پیدا می‌کنی.

برداشت: هر کسی که از کنار دل شاد و بی‌غم تو عبور کند، در دلش دلتنگی و غم ریشه می‌دواند، همان‌طور که زعفران در دل خاک رشد می‌کند.

برداشت: همیشه در حال دمیدن است؛ مانند خون سرخ شفق که تازه و زیباست. همچون صبح که بر دل‌ها اثر می‌گذارد، هلال تو نیز به هر دلی که برسد، نشانی از زیبایی و تازگی به جا می‌گذارد.

برداشت: روز قیامت منجر به حسرت و محنت است، زیرا امروز اگر کسی به خاطر تو آسیب ببیند یا نادیده گرفته شود، به خاطر آن در آینده باید با عذاب و پشیمانی مواجه شود.

برداشت: ای پروردگارا، چه آتشی برپا شده که بوی خوش گلاب، از غنچه‌های گل در شیشه‌ها به وجود آمده، و این حاصل تأثیر تو بر دل‌هاست.

برداشت: خورشید در نظر چشمی که تحت تاثیر زیبایی‌های تو قرار گرفته، چون ورق شسته و روشن می‌تابد.

برداشت: در صبح و در نوشیدنی آفتاب، هیچ خونی وجود ندارد که مانند شیر برای تو حلال باشد.

برداشت: زمین، مانند دامنش، شکارگاه است و تا زمانی که در آن به کمند بیفتی، تو هم در دام آن غزال خواهی بود.

برداشت: اگر دیگران از وصال تو شاد و خوشحال می‌شوند، صائب دلش تنها به یاد و خیال تو خوشحال است.