غزل شمارهٔ ۶۵۳۵

برداشت: خون لاله‌ها به رنگ سرخی که از زیبایی و جلال تو برخاسته، بر روی گل‌ها می‌ریزد. زیبایی و شکوه تو همچون این خون، مایه‌ی زلالی و زیبایی است.

برداشت: زمانی که خال زیبای تو از دید این عاشق منحرف شده است، در حالی که دمی پیش، غزال تو با زیبایی‌اش دمی از دود بیرون آمده است.

برداشت: خورشید در روز قیامت به هیچ‌کس آسیب نمی‌زند؛ بلکه آنچه انسان از رنج و سختی می‌کشد، ناشی از رفتار و واکنش خودش است.

برداشت: دنیا به خاطر ردپای تو به وزش رنگین‌کمانی از گل‌های لاله تبدیل شد، به‌ حدی که خون بی‌گناهان زیر پاهای تو نادیده گرفته شد.

برداشت: شور و شوق وصال تو آنچنان عمیق است که حتی از دور هم احساس گرمای دستت را می‌کنم، زیرا هر لحظه در خیال تو با تو سخن می‌گویم.

برداشت: هرچند زیبایی صورت تو مانند بهشت و دل‌انگیز است، اما خصوصیات و ویژگی‌های درون تو از هر زیبایی ظاهری فراتر و دلپذیرتر است.

برداشت: نقاش به خاطر سرکشی و زیبایی‌ای که قد تو دارد، نمی‌تواند تصویر تو را بر روی کاغذ بکشد.

برداشت: اگر بخواهی، حنای روی پایم را به نمایش می‌گذارم و اگر بخواهی، به تو می‌گویم که دلم را به خاطر تو خون کرده‌ام و این را بر تو حلال می‌دانم.

برداشت: این عبارت به این معناست که وقتی ذوق و استعداد تو بر سخن سرایی تسلط پیدا کند، می‌تواند تاثیر عمیقی بر دنیای اطراف خود بگذارد و خیال تو می‌تواند فراگیر و همه‌جانبه شود.