غزل شمارهٔ ۶۵۳۳

برداشت: زمانی که این خورشید از سمت مشرق طلوع کند، صد گل به زیبایی خواهند شکفت و در کنار تو خواهند آمد.

برداشت: با احتیاط صحبت کن چرا که بی‌ادبی به راحتی نمی‌تواند به لب‌های پاسخگو تو آسیب بزند.

برداشت: روز قیامت وقتی که صبح برپاداشته می‌شود، تنها چیزی که به‌دست من است، چاک پیرهنم و دامن نقاب تو است.

برداشت: ما به وعده‌های تو که بی‌اساس هستند دل بسته‌ایم، اما این دل بستن از حبابی که از چشمه کوثر ایجاد می‌شود، خوش‌تر است.

برداشت: امروز دوباره خون را زیر پا گذاشته‌ای؟ خون از گوشه‌ی چشمانم به خاطر تو می‌چکد.

برداشت: چرا از دعا و طلسم برای محافظت از ابروهایت استفاده می‌کنی؟ زیبایی‌ات خود به تنهایی برای حفظ حجاب و حرمتت کافی است.

برداشت: شاعر می‌گوید که هنوز جوانی در اوج لطافت و شادابی‌اش به سر می‌برد، اما با این حال افسرده و غمگین به نظر می‌رسد. او از خود می‌پرسد که چرا حال و روز جوانی‌اش این‌گونه است و این افسردگی در او نمایان شده است.