غزل شمارهٔ ۶۵۳۱

برداشت: میخانه‌ای که عشق تو همیشه در آن جاری است، دائماً او را به نوشیدن وامی‌دارد و همیشه جامش پر از می‌است.

برداشت: وقتی که سنگ‌های ملامت و انتقاد به هم برخورد کنند و دوباره شکل‌گیری عمیق شوند، باید به احترام آن‌ها مانند کعبه با تمام وجود ارزش قائل شوی.

برداشت: درد و رنج جدا شدن از عزیزان به مانند نوشته‌ای طولانی است و این مدت طولانی زندگی، تنها نام او را با خود دارد.

برداشت: کسی که برای مردگان خرج کند، مورد رحمت قرار می‌گیرد، همچنان که حافظ در مزارش، همه سخنانش را به یادگار گذاشته است.

برداشت: هر زمان که فردی به یاد زیبایی و عطری دلپذیر از گل‌ها می‌افتد، این یادآوری باعث تحریک حس بویایی او می‌شود و او را از بوی گل‌ها سرشار می‌کند.

برداشت: هر قلبی که عشق الهی در آن جا بگیرد، مانند کعبه‌ای می‌شود که در آن مکانی برای خواسته‌های نفسانی وجود ندارد.

برداشت: به اندازه کافی برای من درد و رنج به خاطر عشق پیش آمده است. حالا که به می‌گاه و شراب لب‌های سرخ او می‌رسد، چرا باید به این درد ادامه دهم؟