غزل شمارهٔ ۶۵۳۰

برداشت: وقتی خطی را می‌نویسی، آنقدر زیباست که مانند هاله‌ای که دور ماه است، آن را پوشانده است. مثل اینکه کعبه در زیر پوشش سیاه قرار دارد.

برداشت: من دیگر به خواسته‌هایم امیدی ندارم، اما معشوقه‌ام لب‌هایش پر از بوسه‌هایی است که مرا به شدت وسوسه می‌کند.

برداشت: عشق مهربان مانند سایه‌ای بر سر تو قرار گرفته است. هر آرزویی که دلت به آن میخواهد، از او بخواه.

برداشت: باغ و بهار برای چشم و دل من کافی است؛ آنچه که در صحرای ساده‌ای وجود دارد، تنها خشکی است و گیاهی از آن می‌روید.

برداشت: اگر زلف تو به زیبایی و ظرافت بندگی را بروز دهد، آن کس که قلبش به عشق تو پر از درد شده، چه نیازی به گواهی از کسی دارد؟

برداشت: زمانی که قامت زیبا و باشکوه او به نمایش گذاشته شد، هزاران نفر که منکر قیامت بودند، به سمت او آمدند.

برداشت: در نسل شاعر صائب، نوری وجود دارد که می‌تواند در کلماتش بر روی صفحه دیده شود، مانند نوری که از ماه می‌تابد.