غزل شمارهٔ ۶۵۲۷

برداشت: از زیبایی‌های قد بلند صنوبر دوری کن، زیرا دل را در مسیر نگاه به آن نگه‌داشته‌ای، پس دیگر به آن نگاه نکن.

برداشت: اگر دل را به دو نیم تقسیم کردی، بهتر است در گوشه‌ای آرام بگیری. در جمعی که پر از ادعا و لاف زدن در محبت است، بی‌دلیل و بدون دلیل وارد نشو.

برداشت: در اینجا به تصویر کشیده شده که تو نمی‌توانی در مقابل امواج توفنده این دریا بایستی، مانند حبابی که در سطح آب ظاهر می‌شود و به راحتی از بین می‌رود. بنابراین، به جای نمایش خود در این شرایط سخت و خطرناک، بهتر است با احتیاط و آگاهی عمل کنی.

برداشت: به مانند غنچه، دست و صورتت را تازه کن و با اشک‌هایی که مانند شبنم بر صورتت نشسته‌اند، به سوی صبح فردا نرو.

برداشت: از چشمان نرم و فریبنده دشمن فریب نخور، ای دلیر! بر سر این قضیه‌ی پنهان و ظاهراً بی‌اهمیت نرو.

برداشت: اگر یاری و حمایت از کسانی که شکست خورده‌اند از جانب سپاه حق باشد، بدانید که پیروزی واقعی در پی همین یاری و حمایت خواهد بود. پس در برابر سپاه مرو (که نماد دشمنی است) هرگز تسلیم نشوید.

برداشت: اگر دل‌های زنده و پرشور در دنیا وجود نداشته باشند، زمین به ناچار انسان‌های زنده را هم به خاک خواهد سپرد. بنابراین، اگر افرادی با دل‌های زنده و پر از زندگی به خانقاه نروند، سرنوشت همه در نهایت به خاک سپردن خواهد بود.

برداشت: من از خضر (نشان از حکمت و دانایی) درس مهمی آموخته‌ام که بدون گواهی و اطمینان درون‌تان، به هیچ‌وجه به راهی قدم نگذارید.

برداشت: شایسته‌ی توست که در خاک و خون بیفتی، صائب! مگر به تو نگفتم که در پی آن دختر با موهای تابدار نرو؟