غزل شمارهٔ ۶۵۲۶

برداشت: به خاطر شرم و حیا که از زیبایی قد بلند تو به وجود آمده، درخت سرو آنقدر خجالت‌زده می‌شود که به زیر خاک فرو می‌رود و به خاطر حجاب تو، پنهان می‌گردد.

برداشت: در آن باغی که تو رشد و زیبایی خود را نشان می‌دهی، درخت سرو با افتخاری خاص، مانند پرنده فاخته به آرامی حرکت می‌کند.

برداشت: به خاطر زیبایی و جذبه‌ات، اینقدر اوضاع خراب شده که ممکن است این درختان، مکانی مناسب برای جغد و کلاغ شوند.

برداشت: عشق موجب زنده شدن و شکوفایی زیبایی است و هر جا که عشق باشد، مانند فاخته، زیبایی در آنجا به اوج می‌رسد و به مانند سرو، بر ظاهر آدمی تأثیر می‌گذارد.

برداشت: نمی‌توان شعله را در میان خار و علف پرورش داد، نگرانم که گرما و سوز سینه‌ی کبوتر، باعث آتش گرفتن سرو شود.

برداشت: اگر قشرهای دور سر فاخته به تصویر کشیده شود، به خاطر شرم تو این گونه آب، سرو مانند می‌شود.

برداشت: در باغی که صائب با قلمش می‌نویسد، جالب اینجاست که درخت سرو از پس پرده‌اش به شکلی جدید و تازه سبز می‌شود.