غزل شمارهٔ ۶۵۱۸

برداشت: زمین از غم تو به رنگ سیاه در آمده و آسمان نیز به خاطر اندوه تو، به سوگ نشسته است.

برداشت: از عشق و علاقه‌ی تو خورشید با حرارت می‌سوزد و چه‌قدر شبنم تو باعث شده که گل‌ها و لاله‌ها محو و شگفت‌زده شوند.

برداشت: تو برای حرف‌های بی‌مقدار و بی‌معنی خود زمان و انرژی صرف می‌کنی، غافل از این که ارزش زندگی و لحظاتت از گنج‌های دنیا بیشتر است.

برداشت: با استفاده از نور عقل از تاریکی‌های نفس بیرون بیا وگرنه ممکن است روزهای غم و غصه‌ات به عید و شادی مبدل نشود.

برداشت: در شادی و خوشی مشغول رقصی، اما نمی‌دانی که خمیدگی قامت تو به مرگ نزدیک‌تر است.

برداشت: کافی است که در غم دنیا گریه کنی، تا کی قرار است که آب زمزم تو به خاطر این مشکلات به هدر برود و بی‌فایده شود؟

برداشت: این بیت از احساس عمیق اندوه و غم ناشی از فقدان یا جدایی سخن می‌گوید. شاعر به جای اینکه به چشم‌های خود اشاره کند، می‌گوید که حتی یک خار در این سرزمین به اندازه کافی برای گریه و اشک ریختن وجود دارد. او به شدت احساس می‌کند که نبودن کسی می‌تواند به اندازه‌ای دردناک باشد که حتی ابری بدون باران نیز نتواند غم او را نشان دهد. در واقع، احساسات او آنقدر عمیق و شدید است که نمی‌توان با کلمات یا اشک‌ها توصیف کرد.

برداشت: به سلیمان عقل رحم کن و فکر کن که تا چه زمانی باید به دست شیطان، خون خودت را به هدر بدهی و انگشتری را که به تو داده‌اند از دست بدهی؟

برداشت: تو با نصیحت و مشاوره در زندگی خود پیش می‌روی، اما من در غم دنیا غرق شدم و نگران حال تو هستم.