غزل شمارهٔ ۶۵۱۷

برداشت: به خانه رسیدیم و در نتیجه، شادی و خوشبختی ما از تو به وجود آمد، مثل ماه کامل که در شب اول هلال نمایان می‌شود.

برداشت: چه نسبتی دارد زیبایی چهره‌ات با نور خورشید؟ که ریگ‌های بیابان از درخشش تو به رنگ لعل درآمده‌اند.

برداشت: زمین ساده‌دل با نقش پای تو، گلدسته‌ها را به آسمان رسانده است. ای سرو زیبا و باوقار، از توست که این همه زیبایی و شکوه به زمین آمده.

برداشت: ای سوار دلیر، لطفاً پیام من را از من نگیرید، زیرا هر پیامی که از تو می‌رسد، همچون تازیانه‌ای است از شوق و عشق.

برداشت: من دیگر از نادیده‌گرفتن تو خسته شده‌ام و نمی‌توانم همچنان منتظر سلامی از تو باشم.