غزل شمارهٔ ۶۵۱۶

برداشت: خلیل (حضرت ابراهیم) از کعبه سنگ‌هایی را به دل می‌زند، یعنی او از عشق و ایمان خود به خداوند دفاع می‌کند. و جبرئیل، فرشته وحی، از تو (خدا) با الفاظی آسمانی و بال‌های خود، راهنمایی و نور را به سینه می‌آورد. این بیان نشان‌دهنده‌ی ارتباط عمیق و معنوی بین خلیل و خداست که در دل و وجود او هویداست.

برداشت: آرزو دارم که شهید شوم، اما این آرزو به درد و تحمل غم فرزند ابراهیم (خلیل) که از دل من به شدت سوخته است، تبدیل شده است.

برداشت: می‌پرسم کیستم و ارزش شکار لاغر من چه مقداری دارد؟ چون سبیل من به خون خضر و مسیحا رنگین است.

برداشت: اگر به خودت آگاهیم کنی، من را به راه نشان بدهی، وگرنه نشانه‌ای از تو باقی نمانده که به آن استناد کنم و همه چیز برایم خشک و بی‌روح شده است.

برداشت: در محضر و نزد تو، عظمت و بزرگی نصیب کسی نمی‌شود که به خاطر تو، فیل‌ها مانند پرنده‌های کوچک سنگسار شدند.

برداشت: چرا موسی به فکر هیجان دریا است؟ در حالی که راه اصلی رهایی رود نیل از تو است.

برداشت: سینه‌ی گرم من را برای تو می‌نویسم، با داغی که یادآور بهشت و نعمت‌هایی همچون کوثر، تسنیم و سلسبیل است.

برداشت: زمانی که برگ‌های پاییزی بر زمین فرو می‌ریزند، عقل نیز به تردید و ناامیدی دچار می‌شود و قدرت و نورانیّت جبرئیل از تو دور می‌شود.

برداشت: بر دل ساده‌ای رحم کن که تنها با کلام و سخن، از حال خوش قناعت خود خبر می‌دهد و به این راحتی نمی‌تواند غم و اندوه خود را بیان کند.