غزل شمارهٔ ۶۵۱۰

برداشت: از رقبای ظلم‌کننده انتظار نداشته باش که به خوبی و نرمی رفتار کنند. درخت گل را بدون خار نمی‌توان یافت و نمی‌توان به دنبال زیبایی‌ها بود بدون آن که با مشکلات و موانع مواجه شد.

برداشت: محتوای اصلی و ارزش واقعی پژوهش‌ها و تحقیق‌ها را از کسانی که تنها لباس و ظواهر را دارند و دانش عمیق و واقعی ندارند، نمی‌توان به دست آورد. آنچه در ذهن انسان قرار دارد و واقعی است، نباید به دنبال نشانه‌های ظاهری و زینت‌های بیرونی آنها بگردیم.

برداشت: در مورد مسایل دنیایی و مادی صحبت نکن، چرا که دنبال کردن آن‌ها با روح سنگین و غمگین، تو را از مسیر اصلی منحرف می‌کند.

برداشت: اگر از تو سخنی بیرون بیاید که بی‌صدا و بی‌کلام باشد، بدان که این سخن ارزشمند است. پس به دنبال گنجینه‌های پنهان و اسرار نرو، چرا که همین کلام بی‌صدا خود یک گنج است.

برداشت: در روز قیامت، تمامی اعمال انسان به دقت سنجیده می‌شود و نمی‌توان به سادگی تقلب یا نادرستی را پنهان کرد. پس باید از دل و چشم بیدار و آگاهی خود بهره ببری و از کجی و نادرستی دوری کنی.

برداشت: سرو که نماد زیبایی و جوانی است، در مقابل خزان عمر که به معنای پیری و ناپایداری زندگی است، احساس ضعف و تنهایی می‌کند. اگر به دنبال سرمایه و روزی بسیار هستی، به دنبال آن نباش؛ زیرا در این زمان، چیزهای مهم‌تری وجود دارد که باید به آن‌ها توجه کرد.

برداشت: از آسمان و تقدیر هیچ گاه انتظار نداشته باش که آرامش و آسایش برای تو بیاورد، زیرا همچنان که خوشه‌ای از سبزه بی‌حاصل نمی‌تواند به تو ثمری برساند، از زندگی هم انتظار زیادی نداشته باش.

برداشت: اگر در زندگی به خواب غفلت بروی و از آرامش و بیداری دل دور شوی، به مانند سایه‌ای می‌مانی که خواب سنگینی را به ارمغان می‌آورد. در این حالت، نباید انتظار داشته باشی که در زندگی موفقیت و سعادت را تجربه کنی. پس بهتر است همیشه هشیار و بیدار باشی تا بتوانی از فرصت‌های زندگی بهره‌مند شوی.

برداشت: وقتی که خون لبه‌های مشک را بگیرد، دیگر نمی‌تواند به حالت اول خود برگردد. دل صائب، به خاطر زیبایی آن طره‌های جذاب، هرگز نباید به چیز دیگری فکر کند.