غزل شمارهٔ ۶۵۰۷

برداشت: کشت بی خوشه، که نشان دهنده نداشتن محصول و نتیجه کار است، از چهره برداشت خجالت می‌کشد. ای تیغ مرگ، بر من بی‌دل و ناتوان فرو نریز و نگذار که سرنوشتم به این زودی رقم بخورد.

برداشت: چرخ زمان به خوبی از هم تمایز نمی‌گذارد و آسیاب نیز نمی‌تواند گندم و جو را از هم جدا کند.

برداشت: سکندر با لب‌های خشک و پژمرده از تاریکی و کسالت بازگشت و در یک لحظه، آب به حوض نمی‌افزاید، حتی اگر کم یا زیاد باشد.

برداشت: برای اینکه از شیشه‌ها کمتر آسیب ببینیم، باید احتیاط کنیم و به دنبال کسانی برویم که پیش از این آسیب دیده‌اند.

برداشت: عشق همیشه به حال کسانی که دچار پریشانی هستند توجه دارد و در همه جا نور خورشید و زیبایی های آن را می‌توان مشاهده کرد.

برداشت: برق به خاطر سرعت و تندش سریعاً ناپدید می‌شود، و نمی‌تواند همیشه با این تندی بماند و سر خود را حفظ کند.

برداشت: دست از تسبیح بکش، زیرا حقیقتاً بر دل انسان سنگینی می‌کند. آنچه را که در میخانه از عاشقان و مستان به دست نمی‌آید، به عنوان وثیقه بفروش.

برداشت: در اینجا شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که برتری و شوکت دنیا از چه چیزی می‌تواند باشد که انسان به آن افتخار کند؟ کیخسرو، شاهی بزرگ، در یک غار پنهان شده است و این نشانه‌ای از شرم و ناپایداری دنیا است. این بیت به ما می‌آموزد که قدرتمندان نیز ممکن است در برابر حقایق زندگی دچار شرم و پشیمانی شوند.

برداشت: عاشق تازه‌کار نمی‌تواند از گریه خودداری کند، همان‌طور که آب بیشتری از یک کوزه‌ی تازه پر می‌شود.