غزل شمارهٔ ۶۵۰۶

برداشت: از آن لب‌های خوش رنگ بنوش که به خاطر افکار او، دنیا در مستی فرو رفته و عشق، مانند شیشه‌ای در دست اوست.

برداشت: اگر فرهاد دل شیرین را به دست نیاورد، تلاشش برای کندن سنگ‌های بیستون همانند زنبور خواهد شد؛ یعنی که زحماتش بی‌فایده خواهد بود.

برداشت: به آسمان نگاه نکنید و انتظار حقیقت نداشته باشید، زیرا شیشه دل ما از طاق دل افتاده و شکسته است.

برداشت: هر کسی که به فکر موهای پیچ در پیچ تو بیفتد، در دنیای ذهنی خود به مکانی خلوت و آرام خواهد رفت.

برداشت: در دل فولاد، دانهٔ خال تو سرمنشأ هر آبی است که به دام وصل می‌شود.

برداشت: دل هر کس که هدف تیر کمان زبردست تو قرار گیرد، دیگر نمی‌تواند از اندیشه و عشق تو بیرون برود و در جنگل دل خود تنهایی را تحمل کند.

برداشت: به دلجویی کسی نرو که در این راه عشق را تجربه کرده و درد دل عاشقان را می‌شناسد، زیرا او همواره در جستجوی عشق و احساسات عمیق است.