غزل شمارهٔ ۶۵۰۵

برداشت: هر کس که مانند شبنم پاک و صاف باشد، در حقیقت ارزش والایی دارد و می‌تواند زیبایی‌های زندگی را از دامن گل‌ها به دست آورد و زندگی‌اش را سرشار از طراوت کند.

برداشت: نگاه حسودان از مژگان لطیف تو دور باشد! زیرا که خون دو عالم در دردها و مشکلات توست.

برداشت: هر کسی که به نگاه تو بیفتد، مانند خاکستر آتش کوه طور خواهد شد. از خاکستر او می‌توان آتش جدیدی به وجود آورد.

برداشت: تیغی که لب آن به جراحت دچار نشده، به زودی سبزه‌ای زنگار زده می‌شود. جوهر او نشان‌دهنده بی‌تاثیری این زخم است.

برداشت: عشق پرشور تو همچون دریای باارزشی است که درد و رنج عاشقان تنها می‌تواند آن را به عنوان مایه‌ای خوشبو و گرانبها، شناسایی کند.

برداشت: خورشید به گونه‌ای درخشان و سرشار از نور است که از دل غبار و تیره‌ای که به وجود آمده، نمی‌تواند رنگ زردی به خود بگیرد. این نشان می‌دهد که روشنایی و زیبایی خورشید از هر مانع و غباری بالاتر است و نمی‌تواند تحت تأثیر قرار گیرد.

برداشت: اگر چرخ روزگار عود وجود مرا بسوزاند، در واقع خودش نیز دچار نقصان شده است؛ زیرا سرد شدن فضای شادابی و هیجان، از توان او نیز خارج است.

برداشت: هر کسی که در زمان شکفتن گل‌ها شراب خوش‌رنگ نخورده باشد، مانند طلا در میان گل‌ها می‌شود و قسمت او آتش طلا خواهد بود.

برداشت: عمر گل‌های چمن تنها ده روز است، ولی گلی که در این مدت پژمرده و آشفته نشود، خوشبخت و شاداب است.

برداشت: دل آشفته و ناآرام صائب تنها به خود او تعلق ندارد، چرا که حتی یک غنچه هم نمی‌تواند بدون دلیل پریشان شود.