غزل شمارهٔ ۶۴۹۹

برداشت: بهار و زیبایی آفرینش تنها با وجود تو معنا پیدا می‌کند؛ در این گلزار، هیچ زیبایی و نشاطی جز تو نیست.

برداشت: هر سال بهار و زیبایی‌هایی برای پرندگان گلستان وجود دارد، اما برای من در طول سال هیچ بهاری جز تو نیست.

برداشت: به نظر می‌رسد که هر موجی در دریا به تنهایی مسیر خود را طی می‌کند، اما در واقع هیچ‌کس جز تو کنترل و اختیار واقعی ندارد.

برداشت: خودت را مشغول کن و به زیبایی‌های دنیا توجه کن، زیرا که تنها تو شایسته‌ی سوار شدن بر این زین زیبا و مخصوص هستی.

برداشت: از حمایت تو می‌خواهیم که مانند یک فانوس، ستون روشنی ما باشی. این نور که در حال تپش و پریشانی است، جز تو هیچ حفاظتی ندارد.

برداشت: ما را در چنگال سرنوشت و فنا قرار مده، زیرا در میدان زندگی تنها تو هستی که می‌توان به تو تکیه کرد و از تو سپاس‌گزاریم.

برداشت: خداوندا، ما انسان‌های ناقص را از آزمایش و به‌نمایش گذاشتن دور کن؛ زیرا هیچ‌کس جز تو نمی‌تواند به درستی و به کمال کیفیت ما را بسنجید.

برداشت: چرا باید همیشه مثل خار در دامن دریا معلق بمانم؟ چون هیچ چیز جز تو برای کناره‌گیری از این دریا وجود ندارد.

برداشت: روی دل خود را از هر چیزی که غیر از توست، در این دنیا منحرف کن؛ زیرا این آیینه، جز تو هیچ انعکاسی ندارد.

برداشت: نگاه کن که از خواسته‌های مخالف خودت مراقبت کنی، چون جان رنجور و نالان به کسی غیر از تو نیاز ندارد و هیچ کسی نمی‌تواند به او کمک کند.

برداشت: ای تیر عشق، از سینه‌ام خارج نشو و دور مشو، زیرا عاشقان تنها یادگارشان تویی و غیر از تو چیزی در دل آنان باقی نمی‌ماند.

برداشت: رحمت و لطف خود را به دانه امید صائب عطا کن، چرا که این موجود بدون برگ، جز وجود تو به باغ و بهاری نیاز ندارد.