غزل شمارهٔ ۶۴۹۷

برداشت: چقدر خوب است که چشم‌هایم از زیبایی چهره‌ات روشن شود و مانند جواهری درخشان، خط غبار وجود تو را ببینند.

برداشت: تو مشغول شکار پرنده‌هایی مثل باز و شاهین هستی، اما چه می‌دانی که ما چگونه به انتظار تو نشسته‌ایم و چشمان و دل‌هایمان در این انتظار پر می‌کشد؟

برداشت: غزالان حرم به خاطر محبوبیت و خوشبختی بالایی که دارند، دلهره و حسرتی در دل دارند؛ این حسرت ناشی از این است که تو نیز شکار می‌شوی و دستگیر تو خواهی شد.

برداشت: اگر صدای عاشقان، کوه را از جا بکند، عجیب است که صدای این عشق، بازگردد و به کوه احترام تو برسد.

برداشت: به صحرا می‌رود، مثل نیل که جاری می‌شود و اگر شیرانی از زهره (سیاره) به نیستان بیفتند، برق و درخشش شمشیر تو همچون شعله‌ای است.

برداشت: در این بیت، شاعر به زیبایی و عظمت شخصی اشاره دارد که در دنیای او مانند سروی بلند و رساست. شاعر می‌گوید که حتی مورچه‌ای هم نمی‌تواند زیر پای او آسیب ببیند و این نشان‌دهنده مقام و جایگاه بالای اوست. همچنین، دعا و نذر برای او را به مثابه نشانی از عشق و احترام به او می‌داند، که در مسیر او جاودانه مانده است.

برداشت: سقف کهن آسمان نزدیک بود که از هم فرو بریزد، اما به خاطر عدل و انصاف تو، استحکام و پایداری پیدا کرد.

برداشت: زلیخا، اگر در دوره جوانی‌اش زیبایی و شکوهی مانند ماه کنعانی داشت، به خاطر جوانی و طراوتش، به آسمان دست یافت. حالا در زمان تو نیز چنین است.

برداشت: غنچه نمی‌تواند بال و پر بگیرد، زیرا ملایک به خاطر دلسوزی، از آسیب‌های دنیا تو را محافظت می‌کنند و نمی‌گذارند که رنج‌ها و مشکل‌ها بر چهره‌ات تأثیری بگذارند.

برداشت: هرچند که اهل دنیا آرزوی خود را در خاک پای او می‌دانند، اما ابروی او آن چنان زیباست که هر کسی که بر فراز او بنشیند، مانند غباری از تردد در مسیر او می‌شود.

برداشت: سکندر در جستجوی آب حیاتی که آرزوی آن را داشت، تمام عمر خود را به سفر گذراند. اکنون در کنار تو، آب خضر که نماد زندگی‌بخش است، جاری است.

برداشت: هیچ جواهری در صدف آسمان به این پاکی وجود ندارد که غیرت تو را هم در حالت پنهان و هم در حالت نمایان تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: با دورنگری و احتیاط خود، دعای جوشن را به دست آورده‌ای. این دعا به تو کمک می‌کند تا در هر مکانی که باشی، محافظت و حصاری از دعا دور تو باشد.