غزل شمارهٔ ۶۴۹۲

برداشت: هرگز بدون درخواست و خواسته به خانه دیگران نرو، زیرا مانند یک گوهر بی‌قیمت خواهی بود که به سنگی در ته دندان تبدیل خواهی شد.

برداشت: اگر آبی نباشد، در برابر آتش نمی‌توان مبارزه کرد و نباید به خاطر حرص و طمع برای آب و نان، تحت تأثیر قرار گرفت.

برداشت: به خودتان اجازه ندهید که در بندگی و وابستگی به دیگران قرار بگیرید، چرا که این کار نشانه‌ای از عدم درایت است. تا زمانی که نفس و خواسته‌های خود را دارید، نباید به منت و احسان دیگران وابسته شوید.

برداشت: قبل از آنکه عیب‌ها و نقص‌های خود را به‌خوبی بشناسی، از گفتگو با افرادی که شما را به مسیر نادرست می‌برند، پرهیز کن.

برداشت: انسان‌ها مانند مهره‌های بازی هستند که تحت تأثیر حوادث و رویدادها به چرخش و تغییر حالت درمی‌آیند و هرگز در یک حالت ثابت نمی‌مانند. همچنان که گنجایش برخی از ظرف‌ها محدود است، سرنوشت نیز به افراد اجازه نمی‌دهد همیشه در شرایط خوشایند باقی بمانند. از این رو نباید به خوش‌اقبالی و شگفتی‌های دنیا دل خوش کرد.

برداشت: ظاهر شدن در لباسی که مربوط به خود انسان نیست، نشانه‌ای از کم‌همتی است. چنین جامه‌ای از تن نمی‌آید؛ پس خود را به آن زینت‌ها آلوده نکن.

برداشت: به چیزی که وجود ندارد نمی‌توان امید داشت که ما را از عمیق‌ترین معانی بی‌خبر کند. چشمانت را باز کن و در هر حالتی، مراقب باش که گیج و حیران نمانی.

برداشت: در مقابل چرخ و تقدیر، از بزرگترها کمک و راهنمایی بگیر. تا زمانی که آمادگی و توانایی کافی نداری، به میدان نرو.