غزل شمارهٔ ۶۴۸۷

برداشت: از هر نسیمی به خاطر تلخی آن ناراحت نشو؛ چون دریا، اگر موجی بر سرت ببارد، از خودت بی‌خود نشو.

برداشت: مشهور بودن در جمع و مجامع، به معنای دوری از تنهایی و خلوت نیست. برای مشهور شدن، نباید مانند پرنده‌ای افسانه‌ای به نام عنقا از مردم دوری کرد.

برداشت: هر کسی که دلش را به روی دیگران نگشاید و ارتباطی برقرار نکند، مانند نسیمی در باغ گل خواهد بود که نمی‌تواند زیبایی و شکوه خود را به نمایش بگذارد. بنابراین، مانند گل غنچه‌ای که باز نمی‌شود، نباید در زندگی خود را محدود کرد.

برداشت: دریا را به خاطر تماشای ساحل نادیده نگیر، در دل مشغولیات زندگی غافل از آخرت نباش.

برداشت: می‌توان در باغ دل‌انگیز و دل‌باز بچه‌ها گردش کرد، اما مانند مجنون نباید در دامن بیابان سرگردان شد.

برداشت: اگر بتوانی با نیکی و محبت، آزادگان را تحت تأثیر قرار دهی و به خدمت خود درآوری، دیگر در دام خساست و دنیاطلبی نیفت. به دنبال مال و ثروت دنیا نباش.

برداشت: خوشبختی و موفقیت از دعا و درخواست‌ها تأثیر می‌پذیرد. در بزرگتر شدن و بهتر بودن زندگی، مراقب دلتنگی و نیازهای درونی‌ات باش و نسبت به آنها غافل نشو.

برداشت: قطره‌ای که در درون گوهر است، از تلاطم امواج بی‌خبر و آسوده است. اما مردی که در طوفان حوادث زندگی می‌کند، نباید به خاطر ناچیز بودنش در برابر دریا ناامید شود.

برداشت: رشته‌ای که مریم به آن وابسته است، چه ویژگی‌ای دارد که نتوان آن را از هم جدا کرد؟ مبادا مانند عیسی به آرزوهایت وابسته شوی.

برداشت: وقتی شب به سر می‌رسد و راه دور می‌شود، خواب آلودگی و خستگی باعث می‌شود که انسان نتواند از زیبایی‌های طبیعت بهره‌برداری کند. پس بهتر است، به خاطر این خواب آلودگی، از دامن زیبای صحرا فاصله نگیرید و از آن بهره‌مند شوید.