غزل شمارهٔ ۶۴۸۱

برداشت: قد و قامت او مانند نخل است و هیچ‌کس نمی‌تواند همتای او باشد. زیبایی او به قدری خاص و بی‌نظیر است که هیچ‌کس نمی‌تواند با او مقایسه شود.

برداشت: به خاطر غیرت و حسادت تو، گل زخم شده و از او خون می‌چکد، مانند شمعی که در اثر آتش، از نوک مژگان یک سرو سرازیر می‌شود.

برداشت: دوستی با افرادی که چهره‌های تازه و زیبا دارند، عمر را طولانی‌تر می‌کند. حتی اگر صد گل و جوانه در برابر آن سرو قرار گیرد، باز هم جاذبه و زیبایی آن‌ها فراتر است.

برداشت: آزادی یک سپر محافظت‌کننده در برابر بلاهاست و نمی‌گذارد آسیب‌ها به انسان برسد. در این فضا، نباید مانع رشد و شکوفایی درختان، نشانه‌های زندگی و سرسبزی شد.

برداشت: هرچند که مدت زیادی است بلهوسانه خود را زیر بار بندگی دیگران قرار داده‌ام، اما هیچگاه نتوانستم در برابر نیکی و الطاف آن‌ها با افتخار پاسخگو باشم و همواره شرمنده باقی مانده‌ام.

برداشت: در اینجا شاعر به زیبایی و قد بلندی شمشاد اشاره می‌کند که در هر بار که به باغ می‌رود، موجب می‌شود که تعداد طوق‌های گردن او بیشتر و بیشتر از جثه و زیبایی سرو کم شود. به بیان دیگر، زیبایی و خصوصیات خاص هر گیاه به طور طبیعی با هم مقایسه شده و نشان می‌دهد که هر کدام ویژگی‌های منحصر به فرد خود را دارند.