غزل شمارهٔ ۶۴۷۴

برداشت: ای روز قیامت، با قامت زیبای خود جلوه‌گری کن که فتنه‌های آخر زمان در زیر پرتو وجود تو به سر می‌آید و به نعمت سرمستی عشق تو زنده‌اند.

برداشت: در نگاه دیگران، حتی یک تار موی تو هم خالی از عشق و آرزوی تو نیست و همه زیبایی‌ها و صفات تو را به کامل‌ترین شکل تحسین می‌کنند.

برداشت: در زیر خاکستر، پرنده‌ای کوچک پنهان شده و درختان سرو به خاطر قامت زیبا و بلند تو، ناامید و خاموش مانده‌اند.

برداشت: هر کس که یک شب را در آرزوی تو سپری کند، چشمانش مانند پیراهن یوسف زیبا و دلربا می‌شود.

برداشت: در کلام زیبا و فریبنده، حقیقتی روشن نهفته است که در زیر ظاهر و زینت‌های فریبنده، چهره تو را نمایان می‌کند.

برداشت: به زودی اشک‌های تلخ او در محافل و مجالس بیان خواهد شد، هر کسی که به لب‌های شیرین و دل‌فریب تو چشم بدوزد.

برداشت: در ذهن مجنون، در بین احساساتش، نوعی محدودیت و دیواری شکل گرفته است. چشمان آهو به خاطر زیبایی و جذابیت نرگس دلبر تو از شرم به زمین دوخته شده است.

برداشت: هر روز که می‌گذرد، زیبایی تو بیشتر و بیشتر می‌شود و این جذابیت قدری فراتر از حد تصور است که از سر تا پای تو نمایان است.

برداشت: ایام بهار در کوی تو مانند برگ‌هایی است که می‌ریزند، چون دل من از دیدن زیبایی‌های تو به شدت پر می‌کشد و آرام نمی‌گیرد.

برداشت: زیر پای درخت سرو زنجیری افتاده است؛ این زنجیر نه تنها از فلک بلکه در پایه‌ی معراج وجود تو نیز جایی ندارد.

برداشت: وقتی که توجه و خودبینی پادشاهان از دوری لشکر افزایش یافت، گرد و غباری که از خطاهای خود به وجود آوردند، هیچ تاثیری بر زیبایی و بی‌خیالی تو نداشت.

برداشت: حیرت زیبایی چهره‌ات باعث می‌شود که سیاره‌ها به ثبات برسند، مانند اینکه عرق دل به سرعت از چهره‌ات دور می‌شود.

برداشت: عاشقان در برابر سختی‌های زندگی نسبت به عشق خود سست نمی‌شوند، همان‌طور که آتش از سنگ بیرون می‌جوشد، آنان نیز در جستجوی تو هستند.

برداشت: در باغی زیبایی که تو جلوه‌گری می‌کنی، سروها با صدای قمری‌ها زینت داده می‌شوند و حلقه‌هایی از طوق به گردن می‌افکنند که زیبایی تو را نشان دهند.

برداشت: اگر چنین گوهری از دل دریا به ساحل بیفتد، بر روی زمین می‌توان بساطی پر از زیبایی و ارزش برپا کرد.