غزل شمارهٔ ۶۴۷۲

برداشت: کدام باغی به خاطر عشق تو در آتش سوخته است؟ در مقابل یکدیگر، همه نگاه‌ها به توست و زیبایی‌ات.

برداشت: سروها مثل سبزه‌ها دراز کشیده و به چشم می‌آیند، در باغی که زیبایی تو در آن نمایان می‌شود.

برداشت: در اینجا به زیبایی و شیرینی گفته شده است که پرنده‌های خوش‌صدای (طوطیان) مانند مغز خوشمزه پسته در شکر غوطه‌ور می‌شوند و وقتی که لبخند تو تماشایی می‌شود، مانند دانه‌های قند رنگین و خوشمزه (لعل شکرخای) به نظر می‌رسند. این بیان نشان‌دهندهٔ زیبایی، شادابی و شیرینی در لحظه‌های زندگی است.

برداشت: آتش خجالت از گل خورشید برمی‌خیزد، همچنان که وقتی چهره‌ی سرخ تو به رخ می‌آید، گلاب هم به روشنی می‌تابد.

برداشت: سرو، با حلقه‌های قمری که به گوشش آویخته شده بود، در چمن جلوه‌گری کرد تا زیبایی و قامت باشکوه تو را به نمایش بگذارد.