غزل شمارهٔ ۶۴۷۱

برداشت: با وجود اینکه سرنوشت من به گونه‌ای رقم خورده است، معشوق من نتوانست زیبایی‌های پای خود را زیر پای خود ببیند؛ زیرا غرور و سرکشی او باعث شود که از ارتفاع خود پایین نیافتد.

برداشت: چگونه می‌توانم دل را آرام کنم وقتی که در این بیابان وحشی، کوه طور وجود دارد؟

برداشت: اگرچه نمی‌توانم تو را پیدا کنم، اما به دنبال تو هستم و غرورم باعث می‌شود که هر کسی بخواهد تو را بیابد.

برداشت: سایه خود را نمی‌تواند از زمین بردارد، زیرا به خاطر زیبایی قامت تو، زمین سرکش شده است.

برداشت: اشک مانند پروانه مدام دور او می‌چرخد و هر کسی که از چهره تو روشن و روشن‌تر شده، او را می‌بیند.

برداشت: خون دل در جگر، ناشی از غفلت و بی‌توجهی به عشق است؛ آیا زیبایی تو که بی‌اعتناست، اصلاً نگران دل‌شکستگی عاشقان هست؟

برداشت: چشم آهو با وجود بازیگوش بودن و شیطنتی که دارد، همچنان در حالت خواب و آرامش به نظر می‌رسد و در برابر نرگس زیبای تو، حقیقتی را بیان می‌کند که در دل دارد.

برداشت: اگر تو به قناعت و بی‌نیازی خود آگاه بودی، دیگران جانشان را بی‌فکر و بی‌تأمل، زیر پای تو می‌گذاشتند.